Φίλοι Ο.Σ.Φ.Π. Αγ. Παύλου-Μεταξουργείου-Στ. Λαρίσης

Δημήτρης Ελευθερόπουλος.

2011-12-21T13:13:00.000+02:00

Ένας από τους μεγαλύτερους τερματοφύλακες που πέρασαν από τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς και σίγουρα το μεγαλύτερο ταλέντο που έβγαλε αυτή η χώρα στην συγκεκριμένη και πιο απαιτητική θέση στο ποδόσφαιρο, ο Δημήτρης Ελευθερόπουλος, ανακοίνωσε σήμερα πως εγκαταλείπει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Είναι θλιβερό, και συνιστά μεγάλο ατόπημα, το γεγονός πως αυτός ο ποδοσφαιριστής, πειραιώτης και ολυμπιακός από βρέφος, τελειώνει την καριέρα του μακρυά από τον Θρύλο.
Για να αντιληφθούμε το πόσο δεμένος ήταν ο Δημήτρης με την ομάδα, αρκεί να μετρήσουμε τις φορές που αγωνίστηκε με ένεση, όποτε ο Ολυμπιακός τον χρειάστηκε.
Στον Ολυμπιακό κέρδισε επτά πρωταθλήματα και υπήρξε ο βασικός πρωταγωνιστής της λαμπρής πορείας μέχρι τους προημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ τη σεζόν 1998-1999. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί πως με τις δικές του επεμβάσεις φτάσαμε τόσο μακρυά και αν η τύχη δεν ήταν εναντίον του θα φτάναμε ακόμα μακρύτερα.

Αντίο μεγάλε ολυμπιακέ Δημήτρη Ελευθερόπουλε και όλοι ευχόμαστε σύντομα να σε δούμε πάλι στον Ολυμπιακό μας, άνθρωποι σαν κι εσένα είναι πάντα χρήσιμοι και τιμούν τον δαφνοστεφανωμένο!

Στο καλό Αρχηγέ!

2011-10-25T14:19:00.000+03:00

"Έφυγε" σήμερα μα θα θυμόμαστε πάντα τον θρυλικό "Λιόλιο", τον Λεωνίδα Ανδριανόπουλο, εργάτη από την πρώτη στιγμή του μύθου του Θρύλου μας, άξιου του φρονήματος και της μαγκιάς του Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιώς!

Ας πάρει τη θέση του εκεί ανάμεσα στις ιερές μορφές των αδελφών του, του Αχιλλέα Γραμματικόπουλου, του Νίκου Γόδα, του Ανδρέα Μουράτη, του Αριστείδη Παπάζογλου και τόσων άλλων.

Στο καλό Αρχηγέ!

Ήταν η τελευταία παράσταση του μεγαλυτέρου όλων των εποχών.

2011-04-19T14:14:00.000+03:00

Αντίο μεγάλε Αντώνη Νικοπολίδη. Σ' ευχαριστούμε για όλα!!!

Ποιοι θα έρθουν στη Φιέστα 2011;

2011-04-11T15:07:00.000+03:00

Την Κυριακή 17 Απριλίου ο Αντώνης Νικοπολίδης ο μεγαλύτερος έλληνας τερματοφύλακας όλων των εποχών, στον τελευταίο αγώνα της σπουδαίας καριέρας του, θα σηκώσει το 38ο τρόπαιο του πρωταθλητή για τον Ολυμπιακό μας. Ποιοι θα είναι εκεί;
Θα έρθουν μήπως κι εκείνοι που λίγο καιρό νωρίτερα, συγκεκριμένα μετά το ματς με τον ΠΑΟ στο Καραϊσκάκη, ντράπηκαν που είναι ολυμπιακοί; Αυτοί, οι όψιμοι ολυμπιακοί του νέου Καραϊσκάκη, οι γκλαμουράτοι; Ας το ξανασκεφτούν, γιατί ο αυτοεξευτελισμός τους έχει και κάποια όρια.

Ο πρωταθλητής Ολυμπιακός...

2011-03-21T14:19:00.000+02:00

...είχε:

α) Καλή επιθεση που στηρίχτηκε σε ποιοτικούς τεχνικά ποδοσφαιριστές.

β)Προπονητή που κατάφερε να πάρει από πολλούς ποδοσφαιριστές πράγματα που ούτε καν φανταζόμασταν (Μοντέστο αμυντικό χαφ, Ιμπαγάσα περίπου αμυντικό χαφ, Μιραλάς σέντερ φορ κ.λπ.)

γ)Πάγκο που του έδωσε βαθμούς (Χολέμπας-Ζαϊρί-Πάντελιτς-Φετφατζίδης κ.λπ.).

δ)Μια απερχόμενη διοίκηση που έφερε παίκτες τελικά σημαντικούς (Μοντέστο, Μιραλάς, Χολέμπας) Μια νέα διοίκηση που έκανε αυτό που δεν ήθελε πια να κάνει η απερχόμενη,ασχολήθηκε...

ε)Άνεση χρόνου αναπλήρωσης χωρίς ευρωπαϊκά παιχνίδια.

απεναντίας δεν είχε:

α) Σοβαρό ανταγωνισμό

β)Τερματοφύλακα.

Το βαθύ κράτος της Ελλάδας και ο οχετός της ελληνικής κοινωνίας.

2011-02-26T19:30:00.001+02:00

Ο Παναθηναϊκός είναι το "βαθύ κράτος" του ελληνικού νόθου αστισμού.Είναι οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, οι διαπλεκόμενοι εργολάβοι, τα παλιά τζάκια της ρεμούλας και του μαυραγοριτισμού μαζί με τα γλοιώδη φέρέφωνά τους, τους δημοσιογράφους. Είναι ο οχετός της ελληνικής κοινωνίας. Από κοντά κι οι οπαδοί της ομάδας του νόθου αστικού κατεστημένου που στην καλύτερη περίπτωση είναι απλώς αφελείς και στην χειρότεροι ίδιοι με τ' αφεντικά τους. Από την προηγούμενη Κυριακή όλα αυτά τα βοθρολύματα στήνουν μια επικοινωνιακή οπερέτα "δι'ασήμαντον αφορμήν" ενάντια στον Ολυμπιακό, γιατί για ακόμα μια φορά δεν σκοπεύουν να βάλουν το χέρι στην τσέπη τους (το βάζουν μόνο στη δική μας άλλωστε) για να στρώσουν την άθλια ποδοσφαιρική τους ομάδα, που μόνο με τη βοήθεια του παρασκηνίου κρατιέται ακόμη στη δεύτερη θέση.

Η απάντηση του Ολυμπιακού - και φυσικά εννοώ του κόσμου του Ολυμπιακού- πρέπει να είναι σαφής. Κανένα συγχωροχάρτι σε προκλητικούς σαλτιμπάνγκους σαν τον Σισέ, τον Λέτο, τον Τζόρβα, τον Καραγκούνη και τον Νίνη. Να λογοδοτήσουν στην δικαιοσύνη για τη συμπεριφορά τους κι αυτοί και η διοίκηση της ομάδας τους. Στο γήπεδο, στους αγώνες, στα πρωταθλήματα και στις κερκίδες να μείνουν πάντα εκεί που ήταν ανέκαθεν: "από κάτω"...

Χούλιγκανς οπαδοί του Παναθηναϊκου και μέλη φασιστικών οργανώσεων πραγματοποίησαν θρασύδειλη δολοφονική επίθεση στην πλατεία του Αγίου Παύλου., την Κυριακή 20/2/2011. Προσπάθησαν να προπηλακίσουν τους θαμώνες, κυρίως ορισμένους μετανάστες, αλλά και παιδιά προσχολικής ηλικίας, φώναξαν ρατσιστικά συνθήματα και συνθήματα κατά του Ολυμπιακού, έκλεψαν αντικείμενα αξίας, ενώ προξένησαν σημαντικές υλικές ζημιές.

2011-02-23T10:51:00.004+02:00

1 ευρώ για τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς.

2011-02-18T21:25:00.000+02:00

Αρκεί ένα κενό sms στο 54080 για να φτάσει 1 ευρώ στον ερασιτέχνη Ολυμπιακό που -μετά από πολλά λάθη είναι η αλήθεια- έφτασε σήμερα να έχει την ανάγκη όλων των ολυμπιακών. Νομίζω πως είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για τα ερασιτεχνικά τμήματα του Θρύλου που τον έχουν αναδείξει σε έναν από τους δύο-τρεις μεγαλύτερους πολυαθλητικούς συλλόγους του πλανήτη. Είναι η ώρα να δείξουμε για άλλη μια φορά πως η πραγματική και η μεγάλη δύναμη του Ολυμπιακού είμαστε εμείς, ο κόσμος του.

Περισσότερες πληροφορίες και ενημέρωση για την εξέλιξη της προσπάθειας εδώ

Σωκράτης Π. Κόκκαλης

2011-01-02T00:42:00.002+02:00

Από τις 31/12/2010 ο Σωκράτης Κόκκαλης δεν είναι πια πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. Υπήρξε οπωσδήποτε ο μεγαλύτερος πρόεδρος στην ιστορία του συλλόγου και για την προσφορά του όλοι οι ολυμπιακοί τον ευχαριστούμε. Εδώ ένα αφιέρωμα στα χρόνια της προεδρείας Σωκράτη Π. Κόκκαλη στον Ολυμπιακό μας από το pesetero.net.

Για τις δηλώσεις ενός κατ' εντολή προέδρου.

2010-11-28T10:02:00.001+02:00

Ακούγεται από χθες, μετά τις φαιδρές δηλώσεις του εντολοδόχου προέδρου της ΠΑΕ ΑΕΚ, πως κακώς ο Ολυμπιακός το καλοκαίρι παρεχώρησε στην ΑΕΚ το Καραϊσκάκη για να δώσει κάποιον ευρωπαϊκό της αγώνα. Είναι λάθος αυτή η άποψη. Και είναι λάθος διότι η ΑΕΚ ήταν πάντα μικρή ομάδα. Ετεροκαθοριζόμενη από την ένταξή της στο αντιολυμπιακό σύνολο που συγκροτούν όλες οι υπόλοιπες ομάδες εναντίον του Ολυμπιακού. Χωρίς μάλιστα να κατέχει κι εκεί κάτι περισσότερο από την τρίτη θέση (μετά τους ΠΑΟ και ΠΑΟΚ, μόλις πάνω από τον Άρη, τον Ηρακλή και τα επαρχιακά σωματεία). Ο Ολυμπιακός όμως είναι η μοναδική αυτοκαθοριζόμενη οντότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου και ένας από τους δύο-τρεις μεγαλύτερους πολυαθλητικούς συλλόγους του πλανήτη και γι αυτό δεν του επιτρέπονται μικρότητες. Άρα καλώς έπραξε και έδωσε το γήπεδό του στην ΑΕΚ. Το αντίθετο θα ήταν μικροπρέπεια, ταιριαστή σε εκείνους που καθορίζονται, όχι σε εκείνους που καθορίζουν.

Μάγκες!!!

2010-10-11T20:23:00.001+03:00

Γι αυτό μένουμε πάντα περήφανοι που είμαστε Γαύροι!!!

Ανακοίνωση Επιτροπής Οπαδών του Ολυμπιακού

"Κύριοι της Διοίκησης και του Ερασιτέχνη Ολυμπιακού,

Είμαστε οι άδολοι και συνειδητοποιημένοι οπαδοί του Ολυμπιακού μας, του Ολυμπιακού μας που για κάποιους εδώ είναι πάνω από αξίες όπως οικογένεια, ιδεολογία, θρησκεία, ακόμα και πιο πάνω από την ίδια την αξία της ζωής τους.

Είμαστε αυτοί οι τρελοί που τραγουδάμε απανταχού της γης "είσαι στο μυαλό κάτι μαγικό, όπου πας εσύ θα μια πάντα εκεί να σου τραγουδώ», που στα απλά ελληνικά σημαίνει: ότι και να συμβεί στον Θρύλο μας θα είμαστε κοντά του, στο καλό και στο κακό, και το κυριότερο ποτέ δεν θα τον προδώσουμε, δεν θα επιτρέχουμε σε κανένα ξανά να του κάνει κακό και δεν είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε την Μάνα του Θρύλου μας να ζήσει πέτρινα χρόνια όπως έγινε και στο Ποδοσφαιρικό Τμήμα – κάναμε αυτό το λάθος μια φορά, δεύτερη φορά ουκ ανδρός σοφού.

Κύριοι,Επιλεχτήκατε να έχετε την τιμή να είστε Διοίκηση του Ερασιτέχνη Ολυμπιακού μας και να τον υπηρετήσετε και να τον διοικήσετε με ευθύνη, με αγάπη και να τον έχετε πάντα ψηλά ως αρμόζει στην Ιστορία και τον περήφανο κόσμο του. Εσείς τι κάνατε; Όχι πάντως τα αυτονόητα. Αντιθέτως, καταχρεώσατε τον Σύλλογο, επιχειρήσατε με ψέματα να σπιλώσετε ανθρώπους με πολύχρονη ιστορία στον Θρύλο μας, δεν προστατέψατε την αξιοπρέπεια των αθλητών μας κάνοντας τους ζητιάνους για τα δεδουλευμένα τους, λες και δεν έχουν ανάγκες ζωής για τους ίδιους και τις οικογένειες τους και επιπλέον διώξατε αθλητές – σημαίες από τον Σύλλογο μας με τον πιο προσβλητικό τρόπο μειώνοντας όχι μόνο τις αμοιβές τους αλλά και την προσωπικότητα τους.

Κύριοι,Ο ουρανοκατέβατος "κύριος" που θέλει να λέγεται Πρόεδρος του Ερασιτέχνη μας είχε το θράσος να ξεστομίσει το απίστευτο "πέρασαν οι εποχές που υπήρχαν παίκτες-σημαίες", ξεχνώντας ο άμοιρος και ανιστόρητος ότι τις σημαίες των Ομάδων του Ολυμπιακού μας τις ανεβάζει και τις κατεβάζει μόνο ο υπερήφανος κόσμος του και μόνο αυτός.

Κύριοι,Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να λέει ότι είναι τίμια, πρέπει και να φέρεται και τίμια, δηλαδή Πρόεδρε και Σύμβουλοι, η θέση σας δεν ήταν για να πουλάτε γκλαμουριά στην πλάτη του Ολυμπιακού μας, αλλά και να ματώνει η τσεπούλα σας – έτσι απλά και αντρίκια, αν γνωρίζεται την λέξη αντρίκια και την σημασία της για να συνεννοούμαστε. Προσβάλατε και εξευτελίσατε τον Ολυμπιακό μας και τον υπερήφανο κόσμο του, τον φτάσατε στο χείλος του γκρεμού και αυτό για τον κόσμο μας ισούται με εσχάτη προδοσία.

Λοιπόν "κύριοι" για να τελειώνουμε, Για όλα τα παραπάνω και για το "μεγάλο" έργο που αφήσατε στον Ολυμπιακό μας, σας ανακοινώνουμε: ως το Σάββατο 16 Οκτωβρίου θα υποβάλετε όλοι ανεξαιρέτως τις παραιτήσεις σας και θα αποχωρήσετε σεμνά, ταπεινά και αθόρυβα από το Σπίτι του Θρύλου μας και Σπίτι μας, και αν επιλέξετε να μην εκτελέσετε την εντολή μας – γιατί αν δεν καταλάβατε ακόμα, για εντολή πρόκειται – από την Κυριακή και μετά ότι και αν συμβεί η ευθύνη θα είναι όλη και αποκλειστικά δική σας. Αντίο σας…".

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΟΠΑΔΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ"

Αθλητικοί Σύλλογοι στον Πειραιά στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα.

2010-10-07T21:50:00.001+03:00

Ο Πειραιάς υπήρξε ανέκαθεν αστικός, πράγμα που για την Ελλάδα του 19ου αιώνα αποτελεί εξαίρεση. Πράγματι είναι λίγες οι ελληνικές πόλεις της εποχής που δημιουργήθηκαν απευθείας ως αστικές συνοικίσεις (ο Πειραιάς, η Ερμούπολη κι ο Βόλος είναι τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα) ή που δεν κουβαλούν στις πολύ πρόσφατες αναμνήσεις τους τις εποχές που δεν ήταν τίποτα περισσότερο από διαμετακομιστικά κέντρα της τριγύρω τους υπαίθρου, περισσότερο αγροτικά κεφαλοχώρια παρά πόλεις στην κυριολεξία.

Ένα λοιπόν από τα πράγματα που κάνουν οι αστοί μόλις συνειδητοποιήσουν ως τέτοιους τους εαυτούς τους είναι η ίδρυση και η οργάνωση σωματείων κάθε είδους. Φιλανθρωπικών, κοινωνικών, πολιτιστικών εν γένει ή ιδιαιτέρως φιλολογικών, λογοτεχνικών και μουσικών. Φυσικά και αθλητικών. Η αστική παράδοση των σωματείων έφτανε πολύ περισσότερο έντονη στα λιμάνια της Μεσογείου, που εκείνα τα χρόνια ήταν περίπου μια βρετανική λίμνη, τουλάχιστον σε ό,τι αφορούσε στην οικονομία της. Και είναι γνωστή η εμμονή των αγγλοσαξόνων αστών με τους κάθε λογής συλλόγους. Ως μεσογειακό λιμάνι λοιπόν ο Πειραιάς έτρεξε σύντομα να αντιγράψει τις βρετανικές συνήθειες. Άρα δεν είναι καθόλου παράξενο που «εν πειραιεί» στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα συνέβη ένας οργασμός δημιουργίας αθλητικών σωματείων.

Από την άλλη ο αθλητισμός ήταν μια επικροτούμενη (αν και όχι επιδοτούμενη ακόμα) από το κράτος δραστηριότητα. Όχι μόνο από το κράτος, αλλά από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας της εποχής που εμφορούμενη από το απόλυτο ιδεολόγημα εκείνων των ετών, δηλαδή τη Μεγάλη Ιδέα, προσδοκούσε από την γυμναστική δραστηριότητα και τα σπορ, τα ατομικά κυρίως σπορ, την δημιουργία μιας σφριγηλής και εύρωστης νεολαίας που θα ήταν σε θέση να πραγματοποιήσει στα πεδία των μαχών το όραμα της εθνικής ολοκλήρωσης. Εν ολίγοις οι κοινωνία ήθελε γυμνασμένα, δυνατά, γρήγορα και με αντοχές παιδιά που θα ήταν σε θέση να πάρουν πίσω την Πόλη.

Μεγάλη ώθηση στον πειραιώτικο αθλητισμό της εποχής έδωσε το γεγονός πως το Νέο Φάληρο, ήδη από τη δεκαετία του 1870, είχε καθιερωθεί σαν το κατεξοχήν κοσμικό, μεγαλοαστικό θέρετρο της πρωτεύουσας. Ο αθλητισμός ήταν η νέα ενασχόληση του συρμού στους μεγαλοαστικούς κύκλους της Αθήνας που ανακάλυπταν ότι τις ώρες της διασκέδασής τους μπορούσαν να τις διανθίζουν με γυμναστικές ασκήσεις ή γυμναστικά παιχνίδια. Κοντά στη μουσική, στο θέατρο και στους θιάσους που μετακαλούσαν από την Ιταλία κυρίως, αλλά και την υπόλοιπη Ευρώπη, ήρθαν να προστεθούν ανάμεσα στις αγαπημένες συνήθειες της ελληνικής «μπελ επόκ» οι μοντέρνες αθλητικές ή παρααθλητικές δραστηριότητες. Το θαλάσσιο κολύμπι, η ποδηλασία, το τένις, το κρόκετ (πρόδρομος του γκολφ), η κωπηλασία και η ιστιοπλοΐα, η πεζοπορία, η ξιφασκία και η σκοποβολή, η ιππασία, το κυνήγι φυσικά που τότε εθεωρείτο σπορ (για τους κυνηγούς, όχι για τα θηράματα). Όλα ή περίπου όλα τα σπορ νέα και παλαιότερα μπορούσε κανείς να τα εξασκήσει στο διασκεδαστήριο των εύπορων αθηναίων, στο Νέο Φάληρο.

Δεν είναι τυχαίο πως ο πρώτος αθλητικός σύλλογος της χώρας, ο Όμιλος Ερετών (δηλαδή κωπηλατών) ιδρύθηκε στα 1885 ακριβώς εδώ, στο Νέο Φάληρο, με την πλήρη ονομασία: Όμιλος Ερετών Φαλήρου, για να μετονομαστεί τρία χρόνια αργότερα όταν και μετακόμισε στο Πασαλιμάνι σε απλώς «Όμιλος Ερετών».

Πάντως συχνότατα οι αθλητικοί σύλλογοι που ιδρύονταν μέσα στις δύο τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα και στις τρεις πρώτες του 20ου, δεν είχαν αποκλειστικά αθλητικούς σκοπούς. Συχνά ήταν σωματεία που δίπλα στο ενδιαφέρον τους για τον αθλητισμό έβαζαν και άλλες κοινωνικές ή πολιτιστικές δραστηριότητες. Μπορούσαν να συντηρούν αγωνιστικά τμήματα αθλημάτων και αθλοπαιδιών, ενώ ταυτοχρόνως δημιουργούσαν θεατρικές ομάδες, φιλαρμονικές και μπάντες ή οργάνωναν μέσω του εκδρομικού τους τομέα περιηγήσεις ανά την Ελλάδα, σε εποχές που τα ταξίδια ήταν δύσκολα λόγω έλλειψης μέσων και υποδομών.

Το πιο προφανές παράδειγμα τέτοιου πολυσυλλεκτικού συλλόγου στον Πειραιά είναι ο Πειραϊκός Σύνδεσμος. Το κατεξοχήν πειραϊκό σωματείο που ιδρύθηκε στα 1894 από μια παρέα πειραιωτών με αγάπη για τη μουσική και εξελίχθηκε στον σημαντικότερο αθλητικό, κοινωνικό και πολιτιστικό φορέα της πόλης. Καλλιέργησε όλα σχεδόν τα ατομικά και ομαδικά σπορ,διέθετε στίβο με καρβουνόσκονη, είχε έντονη κοινωνική δράση σε όλα τα επίπεδα και από αυτόν δημιουργήθηκε το Ωδείο Πειραιώς, η φημισμένη μέχρι σήμερα Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου, εργαστήριο φωτογραφίας και μια σειρά από άλλες πολιτιστικές προσπάθειες.

Η ποδηλασία υπήρξε ένα από τα πολύ μοντέρνα αθλήματα της εποχής καθώς μετέφερε τη σωματική άσκηση πάνω στη σέλα της τεχνολογικής προόδου που εξέφραζε τότε το ποδήλατο. Σε έναν κόσμο με μεγάλη πίστη ακόμα στο λαμπρό μέλλον που επεφύλασσαν οι τεχνικές και οι επιστήμες για τον σύγχρονο άνθρωπο, σε μια Ευρώπη αισιόδοξη- πριν ακόμα βυθιστεί ο Τιτανικός ή ξεσπάσει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος - το ποδήλατο ήταν το πιο απλό σύγχρονο μέσο μεταφοράς και ακολουθούσαν τα συνθετότερα μηχανοκίνητα οχήματα και το νεογέννητο αυτοκίνητο. Όλα αυτά έδιναν μια αίσθηση ελευθερίας στη μετακίνηση και συνακόλουθα γενικότερης ελευθερίας και άνοιγαν νέους ορίζοντες στον άνθρωπο της εποχής. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς πως η ανάπτυξη της ποδηλασίας στην Ελλάδα πάνω στο γύρισμα του αιώνα από τον 19ο στον 20ο ήταν εφάμιλλη με χώρες πλούσιας ποδηλατικής παράδοσης σαν την Ιταλία και την Γαλλία όπου η ποδηλασία είναι σήμερα εθνικό σπορ. Άλλωστε οι ποδηλατικοί δρόμοι συμπεριλήφθηκαν στο ολυμπιακό πρόγραμμα ήδη από την πρώτη σύγχρονη διοργάνωση στα 1896. Μέσο-μεγαλοαστικό άθλημα στην αρχή απλώθηκε σύντομα και στα λαϊκότερα στρώματα του Πειραιά αν και θα χρειαστεί να περάσει σχεδόν ένας αιώνας για να πάψει το ποδήλατο να είναι το άπιαστο (λόγω έλλειψης χρημάτων) όνειρο πολλών παιδιών της πόλης. Πάντως από τους πρώτους αθλητικούς συλλόγους της πόλης υπήρξε ο Όμιλος Ποδηλατών Πειραιώς που συγκροτήθηκε στα 1891, ενώ η Ποδηλατική Ένωσις Πειραιώς ιδρύθηκε λίγα χρόνια μετά στα 1895.

Αλλά και στα υπόλοιπα αθλήματα ο Πειραιάς πρωταγωνίστησε. Ο Γυμναστικός Σύλλογος «Τα Ολύμπια» ιδρύθηκε στα 1893, μόλις ένα χρόνο μετά ο Όμιλος Κυνηγών Πειραιώς, ενώ ο Κολυμβητικός Όμιλος Πειραιώς-Αθηνών, που ανάμεσα στους σκοπούς του ήταν η διάδοση των «θαλασσίων λουτρών», στα 1899.

Ο Πειραιάς απετέλεσε όπως ήταν φυσικό λόγω της ύπαρξης υποδομών και σχετικού με το αντικείμενο ανθρώπινου δυναμικού την κοιτίδα των ναυταθλητικών προσπαθειών της Ελλάδας. Ο Ναυτικός Όμιλος Νέου Φαλήρου που έλαβε σάρκα και οστά στα 1903 υπήρξε ο πρώτος ναυταθλητικός, κυρίως ιστιοπλοΐκός, σύλλογος της πόλης και αργότερα θα ακολουθήσουν στα 1929 ο Ναυτικός Αθλητικός Σύνδεσμος και στα 1937 ο Ιστιοπλοϊκός Όμιλος Πειραιώς, ενώ σημαντικό ιστιοπλοϊκό τμήμα ανάπτυξε και ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.

Εκτός όμως από τα αστικά στρώματα του μεγάλου λιμανιού της χώρας που είχε ήδη εξελιχθεί στο σπουδαιότερο βιομηχανικό της κέντρο, στην «Μαγχεστρίαν» της Ανατολής όπως έφτασε να χαρακτηριστεί, στον Πειραιά ζούσε η πολυπληθέστερη μικροαστική και προλεταριακή τάξη της Ελλάδας. Οι βιομηχανικοί εργάτες, οι εργάτες του λιμανιού, οι αμαξάδες, οι μικροτεχνίτες κι οι ψαράδες έμεναν μάλλον αδιάφοροι για αθλήματα όπως το τένις, η ιστιοπλοΐα και το κρόκετ. Το δικό τους σπορ ήταν το ποδόσφαιρο. Παιδί κι αυτό της βιομηχανικής επανάστασης και της συνακόλουθης βίαιης συχνά προλεταριοποίησης της αγροτικής τάξης, το ποδόσφαιρο διαδόθηκε κυρίως από τους Εγγλέζους ναυτικούς που το μετέφεραν από λιμάνι σε λιμάνι. Γι αυτό κι ο Πειραιάς μαζί με τα υπόλοιπα λιμάνια του ευρύτερου ελλαδικού χώρου, όπως η Πάτρα, η Θεσσαλονίκη και η Σμύρνη βρέθηκαν σε προνομιακή θέση καθώς ήταν οι πρώτοι που ήρθαν σε επαφή με το νέο παιχνίδι.

Στον Πειραιά πάντως για άλλη μια φορά ο Πειραϊκός Σύνδεσμος ήταν αυτός που καλλιέργησε το σπορ. Υπήρξε Πρωταθλητής Ελλάδος στα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου που διοργανώθηκαν απ’ τον ΣΕΓΑΣ στην πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα πριν ακόμα ιδρυθεί η Ε.Π.Ο. Από τις τάξεις του άλλωστε προήλθαν οι αθλητές και οι παράγοντες που στα 1925 δημιούργησαν τις μεγάλες ομάδες του πειραϊκού ποδοσφαίρου, ανάμεσά τους και τον μεγαλύτερο πολυαθλητικό οργανισμό στην Ελλάδα, τον Ολυμπιακό Πειραιώς.

Πόλο ή που χάθηκαν όλοι οι "ολυμπιακάρες";

2010-10-06T14:09:00.002+03:00

Αυτό που συμβαίνει εδώ και κάποιο διάστημα με το αντρικό πόλο του Ολυμπιακού είναι φαιρδό και άθλιο ταυτόχρονα. Αφήνεται στην πλήρη παρακμή μια από τις μεγαλύτερες, αν όχι η μεγαλύτερη ομάδα που είχε ποτέ ο σύλλογος σε όλα τα -ομαδικά τουλάχιστον- αθλήματα. Το πόλο έχει καταφέρει μοναδικά πράγματα, από την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ μέχρι και να κατακτήσει δύο χρονιές όλους τους έλληνικούς τίτλους (πρωτάθλημα και κύπελλο) χωρίς να παραχωρήσει έστω μία ισοπαλία, μόνο με νίκες. Το τμήμα αυτό είναι το στολίδι του ερασιτέχνη.

Η αρχή έγινε με την αποχώρηση του Θοδωρή Χατζηθεοδώρου. Τώρα μένουν και τα συμβόλαια των υπολοίπων αθλητών στον αέρα. Κανείς από όλους του "ολυμπιακούς" που κάθε δυο και λίγο δηλώνουν πως ο Ολυμπιακός είναι η ταυτότητά τους, το σπίτι τους, το εικονισμά τους και άλλα παρόμοια, δεν φιλοτιμήθηκε προς το παρόν να δώσει τα πραγματικά ελάχιστα χρήματα που χρειάζεται η υδατοσφαίριση για να συνεχίσει να πρωταγωνιστεί σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης των οικονομικών μεγεθών, να πούμε πως θα αρκούσαν τα χρήματα του συμβολαίου ενός (όχι του πιο ακριβοπληρωμένου) μπασκετμπολίστα, του Βασιλόπουλου φερ' ειπείν, (έτσι για να αναφέρουμε τυχαία ένα όνομα) για να γίνει το τμήμα υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού όχι μόνιμος πρωταγωνιστής στην Ελλάδα, όπως ήδη είναι, αλλά μόνιμος πρωταθλητής Ευρώπης.

Οι προβεβλημένοι και πλούσιοι "ολυμπιακάρες" πάντως ας ξέρουν πως από αυτά κρίνονται. Και όχι από τις πομπώδεις δηλώσεις αφοσίωσης στον Θρύλο. Κι αυτό ισχύει για όλους.

Εκεί που έχω κατουρήσει εγώ!

2010-09-29T20:37:00.000+03:00

Καλή μπάλα!

2010-09-26T10:29:00.000+03:00

Ωραίο ποδόσφαιρο στο χθεσινό παιχνίδι με τον Αστέρα Τρίπολης, μέσα στο για πρώτη φορά με κόσμο Καραϊσκάκη. 3-0, αλλά με πολλές χαμένες ευκαιρίες και η ομάδα θύμισε παρόμοιες εμφανίσεις που είχε κάνει πριν από δύο περίπου χρόνια με προπονητή πάλι τον Βαλβέρδε. Δυστυχώς τότε δεν υπήρξε συνέχεια στην καλή απόδοση, το ζητούμενο φέτος είναι να παγιωθεί ο Ολυμπιακός σε αυτά τα επίπεδα τουλάχιστον.

Mόνο ο Ολυμπιακός!

2010-09-16T13:41:00.002+03:00

Συνέντευξη τύπου έδωσε ο Θοδωρής Χατζηθεοδώρου για να εξηγήσει πως και γιατί αποχώρησε από το Σύλλογο. Ανέφερε τη θέση του, τους λόγους και τις αιτιάσεις του προς τη διοίκηση του Ολυμμπιακου Σ.Φ.Π. Πολλοί θα συμφωνήσουν μαζί του, κάποιοι θα διαφωνήσουν, αλλά περισσότερο απ' όλα έχει νόημα μια φράση του στη διάρκεια αυτής της συνέντευξης. Είπε ο Θοδωρής: «Θα γίνω γραφικός, αλλά να είστε σίγουροι ότι θα παίζω πόλο μέχρι να επιστρέψω. Θέλω να τελειώσω την καριέρα μου στον Ολυμπιακό»
Εδώ ένας σύνδεσμος με όλη τη συνέντευξη: http://www.sport-fm.gr/videos/1837
Ποτέ άλλοτε αθλητής άλλου συλλόγου δεν έχει κάνει τέτοια δήλωση και για άλλη μια φορά φαίνεται ξεκάθαρα ότι κανένας άλλος σύλλογος δεν μπορεί να αγγίξει έστω το πάθος που εμπνέει ο Ολυμπιακός στους αθλητές του και στους οπαδούς του. Για άλλη μια φορά λοιπόν, μόνο ο Ολυμπιακός!!!

Περί Δαλούκα και άλλων λαμογίων...

2010-09-13T15:12:00.001+03:00

Καλές και χρυσές οι δηλώσεις Βαγγέλη, αλλά ακόμα δεν βλέπουμε φως μέσα στο γήπεδο, δηλαδή δεν βλέπουμε διαιτητές που να σέβονται τον Ολυμπιακό. Ας αρχίσουμε απ' τον Δαλούκα λοιπόν και χωρίς πολλές φανφάρες και δηλώσεις ας μην τον ξαναδούμε σε ελληνικό γήπεδο.

Περί Ενστάσεων και Άλλων Δαιμονίων

2010-08-30T21:51:00.000+03:00

Τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο παρατηρείται μια ενστασιολαγνία, αλλά κυρίως μια ακατάσχετη ενστασιολογία. Όλα ξεκινούν από την ένσταση του Ολυμπιακού κατά της Καλαμαριάς τη χρονιά 2007-2008 και την απορρέουσα εξ αυτής κατάκτηση του πρωταθλήματος. Η επίσημη θέση του Ολυμπιακού τότε είχε περιληπτικά ως εξής: "το ποδόσφαιρο παίζεται στα γήπεδα, αλλά με κανόνες και όταν οι κανόνες παραβιάζονται πρέπει να επεμβαίνουν τα όργανα και να εφαρμόζονται τα νόμιμα". Η δε ανεπίσημη θέση του συλλόγου ήταν ακόμα απλούστερη: "όλες οι ομάδες στη θέση μας αυτό θα έκαναν."

Η ημιεπίσημη (διότι επίσημη δεν υπήρξε ποτέ) θέση των αντιπάλων του Ολυμπιακού πέρασε από πολλές φάσεις. Στην αρχή αναπτύχθηκε η θεωρία πως ο Ολυμπιακός είχε νομικώς άδικο, αλλά οι διασυνδέσεις του με την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και το διεφθαρμένο σύστημα του ελληνικού ποδοσφαίρου τον δικαίωσε στα ελληνικά δικαστήρια. Γι αυτό η αμέσως θιγόμενη Καλαμαριά, η εμμέσως θιγόμενη ΑΕΚ και ο απολύτως άσχετος με την υπόθεση ΠΑΟ απευθύνθηκαν στα διεθνή δικαστήρια, όπου και εκείνα δικαίωσαν τον Ολυμπιακό.

Όταν λοιπόν κατέρρευσε αυτή η γραμμή, ο συνεταιρισμός των υπόλοιπων ελληνικών συλλόγων εκτός του Ολυμπιακού (εξ αφορμής αυτής της υπόθεσης άλλωστε επανεπιβεβαιώθηκε το διαρκές σχήμα του ελληνικού αθλητισμού που θέλει το Ολυμπιακό από τη μία και όλους τους υπολοίπους από την άλλη) πέρασε στην ηθική κρίση της στάσης του Ολυμπιακού και απαξίωσε την ενέργειά του να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά του για την αναίρεση της παρανομίας την οποία είχε υποστεί. Η λέξη ένσταση απέκτησε παρόμοιο ηθικό φορτίο με εκείνο της μαστροπείας ή της ληστείας μετά φόνου και φυσικά όλες οι ομάδες, ιδιαιτέρως δε η εμμέσως θιγόμενη ΑΕΚ (περισσότερο μάλιστα και από την αμέσως θιγόμενη Καλαμαριά) προέβαλε την ηθική αξία της "μη ένστασης" και το ανήθικον του κερδισμένου στα χαρτιά αγώνα. Η ίδια ποτέ δεν θα έκανε κάτι τέτοιο.

Βεβαίως αυτή η γραμμή παραβλέπει το γεγονός πως η Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπόλεως είναι η μόνη ελληνική ομάδα που έχει κερδίσει Κύπελλο και Πρωτάθλημα στα χαρτιά, άνευ αγώνος. Λίγο παλαιότερα βεβαίως, τόσο όσο σίγουρα δεν φτάνει η μνήμη του νεαρού χουλιγκάνου της σήμερον.

Από εκεί και ύστερα η ενστασιολογία συνεχίστηκε και - στο παράλογο ελληνικό ποδόσφαιρο - έβρισκε συχνά ευκαιρία να επιστρέψει. Πέρυσι ο Ολυμπιακός αν και αποκλείστηκε από τον Πανσερραϊκό στο Κύπελλο δεν έκανε ένσταση, όπως θα είχε δικαίωμα για κακή συμμετοχή ποδοσφαιριστή του Πανσερραϊκού και έσπευσε να δικαιολογήσει την διαφορετική αυτή τη φορά στάση του ισχυριζόμενος ότι επρόκειτο για στιγμιαίο ανθρώπινο λάθος του προπονητή των Σερρών που μόλις έγινε αντιληπτό διορθώθηκε και δεν επηρέασε την εξέλιξη του αγώνα. Δεν το έλεγε καθαρά, αλλά στην ουσία προσπαθούσε να αντιδιαστείλει την μία περίπτωση των Σερρών με την άλλη του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Στην πράξη όλοι καταλαβαίναμε πως ένα Κύπελλο Ελλάδος χωρίς μεγάλα οικονομικά οφέλη είναι εύκολο πεδίο για μεγαλοψυχίες.

Σήμερα η ΑΕΚ βρήκε την ευκαιρία να κάνει πραγματικότητα την τότε θέση της περί "ηθικής", μόνο που όλοι αντιλαμβανόμαστε πως αφ' ενός δεν είχε κανένα νομικό έρεισμα για να διεκδικήσει την υπόθεση, άλλωστε αν ήταν ηθικό θέμα δεν θα είχε ανακοινώσει μόλις αυτό προέκυψε πως το σκέφτεται και θα πράξει αναλόγως. Θα είχε εκ θέσεως απορρίψει την δυνατότητα της ένστασης. Έτσι κι αλλιώς μιλάμε για το πρώτο παιχνίδι ενός πρωταθλήματος που μόλις άρχισε με πραγματικά μικρή σημασία. Παραμένει το γεγονός πως στην θέση του Ολυμπιακού τότε δεν έχει βρεθεί ακόμα καμιά ελληνική ομάδα. Αν βρεθεί θα δούμε τι θα κάνει...

Για τον Αντώνη

2010-08-30T13:02:00.004+03:00

Από το ιστολόγιο "Ανεξιχνίαστος Ιππότης" για τις κριτικές στον Αντώνη Νικοπολίδη:

Σκοτώνουν τ' Άλογα Όταν Γεράσουν;

Συχνά τελευταία ο Αντώνης Νικοπολίδης γίνεται αντικείμενο κριτικών. Άλλοι θεωρούν πως κακώς συνεχίζει το ποδόσφαιρο στην ηλικία του, άλλοι ψάχνουν και βρίσκουν δικά του λάθη σε όλα τα γκολ που δέχεται ο Ολυμπιακός και πολλοί πάντως με διαφόρους τρόπους, αλλά και με τη συστολή που αρμόζει όταν μιλάς για το ιερό τέρας των Ελλήνων τερματοφυλάκων, εκφράζουν την άποψη πως αν συνεχίσει να αγωνίζεται θα χαλάσει την υστεροφημία του ως τερματοφύλακας.

Όμως είναι γεγονός πως δεν υπάρχει τερματοφύλακας αλάνθαστος, όπως επίσης είναι αλήθεια ότι ο Νικοπολίδης ωρίμασε ποδοσφαιρικά και διέπρεψε στην θέση του σε ηλικία πολύ μεγαλύτερη των τριάντα. Τα πρωταθλήματα 2005-2006, 2006-2007 και 2007-2008 του Ολυμπιακού είναι κυρίως δικό του έργο, ενώ έζησε την απόλυτη καταξίωση στον τελικό του Κυπέλλου του 2008, δηλαδή σε ηλικία 37 ετών και έπαιξε τον καλύτερο αγώνα της καριέρας του μόλις πριν από 10 μήνες στο Άρσεναλ-Ολυμπιακός του περασμένου Τσάμπιονς Λιγκ.
Να δούμε λοιπόν αν οι κριτικές που γίνονται τελευταία έχουν βάση ή αν οφείλονται στην άγνοια, τους κοινούς τόπους και τις εμμονές των δημοσιογράφων (ενδεχομένως και του κοινού).

Οι σημαντικότερες φάσεις του αγώνα Ηρακλής - Ολυμπιακός 2-1, είναι χαρακτηριστικές και είναι εδώ. Οι περισσότεροι εστιάζουν την κριτική τους στο πέναλτι που κάνει ο τερματοφύλακας του Ολυμπιακού. Όμως η αντίδρασή του εκεί είναι κατά βάση σωστή. Ο Νικοπολίδης βγαίνει πάνω στον αντίπαλο και στην μπάλα -αφού πρώτα με μια πάσα στην πλάτη της άμυνας έχει εκτεθεί όλη η αμυντική διάταξη του Ολυμπιακού. Βγαίνει όπως θα έπρεπε να κάνει σε τέτοιες περιπτώσεις (πάσες στην πλάτη της άμυνας) και εξωθεί τον αντίπαλο στα πλάγια, επίσης όπως θα έπρεπε να κάνει. Η ένσταση είναι μία. Αν θα πρέπει να πέσει προς τη μπάλα για να την μαζέψει -με κίνδυνο όμως αν δεν προλάβει να κάνει πέναλτι- ή αν θα πρέπει να προσπαθήσει μένοντας όρθιος να βγάλει ακόμα πιο έξω τον αντίπαλο (με κίνδυνο όμως να δεχθεί σουτ προς την εστία του). Είναι μια πολύ δύσκολη φάση που γίνεται ακόμη δυσκολότερη από το γεγονός πως ο Σολτάνι είναι ένας σχετικά άγνωστος ποδοσφαιριστής στο ελληνικό πρωτάθλημα, άρα δεν είναι πολύ σαφή στον τερματοφύλακα που τον αντιμετωπίζει τα χαρακτηριστικά του. Αν ξέρεις φερ' ειπείν πως έχεις μπροστά σου έναν πολύ καλό τεχνικά ποδοσφαιριστή ή έναν πολύ γρήγορο, θα προσπαθήσεις μάλλον να τον καθυστερήσεις και να τον βγάλεις στα άκρα μακρυά από την εστία σου, παρά να του κλέψεις τη μπάλα. Κανονικά σε μια καλά προπονημένη ομάδα ο τερματοφύλακας πρέπει να έχει ενημερωθεί από τον προπονητή τερματοφυλάκων της ομάδας του για τα χαρακτηριστικά των αντιπάλων ποδοσφαιριστών και πρέπει να του έχει γίνει ανάλυση των ικανοτήτων και των αδυναμιών τους. Δεν ξέρουμε αν κάτι τέτοιο έγινε στον Νικοπολίδη, πάντως επέλεξε να πάει προς την μπάλα με μια σωστή τεχνικά έξοδο που όμως οδήγησε στο πέναλτι γιατί ο πολύ τεχνικός και γρήγορος Σολτάνι πρόλαβε να "τσιμπήσει" την μπάλα. Στο υπόλοιπο παιχνίδι όλες οι αντιδράσεις του Αντώνη Νικοπολίδη είναι εξαιρετικές συμπεριλαμβανομένης κι εκείνης στο δεύτερο γκολ που δέχεται όπου κάνει τα πάντα σωστά προκειμένου να καθυστερήσει τους αντιπάλους. Στην φάση είναι και πάλι ο Σολτάνι και η αντίδραση αυτή τη φορά του Νικοπολίδη είναι διαφορετική, δείγμα ότι έμαθε από την προηγούμενη φάση του πέναλτι και προσάρμοσε την τακτική του, προσόν που ελάχιστοι τερματοφύλακες διαθέτουν. Δυστυχώς η πολύ αργή επιστροφή των αμυνόμενων δεν βοήθησε στην αποτροπή του γκολ παρά την καλή προσπάθεια του Νικοπολίδη.
Υπήρξε επίσης μια άριστη απόκρουση σε φάουλ από τον τερματοφύλακα του Ολυμπιακού και μια ακόμα σωτήρια επέμβαση σε τετ α τετ.

Συμπερασματικά, σε έναν αγώνα όπου έκανε πολύ καλή εμφάνιση συνολικά, ο Αντώνης Νικοπολίδης μπορεί να ελεγχθεί μόνο για την φάση του πέναλτι που και αυτή οφείλεται περισσότερο σε ικανότητα του αντιπάλου παρά σε δική του έλλειψη. Τι να κάνουμε; Όπως έλεγε και ο Φουκώ: "αυτό που κάνει το ποδόσφαιρο ενδιαφέρον είναι η παρουσία του αντιπάλου"...

Ο Μάρκο Πάντελιτς στον Ολυμπιακό.

2010-08-21T17:41:00.002+03:00

Ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού είναι πια ο σέρβος επιθετικός Μάρκο Πάντελιτς, που οι πεσισσότεροι θαυμάζουμε από το προπέρσινο παιχνίδι με τη Χέρτα, το επιβλητικό 4-0 του Καραϊσκάκη, καθώς ήταν μακράν ο πιο ανησυχητικός μας αντίπαλος τότε.
Με σπουδαία καριέρα στην Μπουντεσλίγκα, αλλά και στο ολλανδικό πρωτάθλημα με τον Άγιαξ και στο σερβικό με τον Ερυθρό Αστέρα, έρχεται στην Ελλάδα μετά από πολυετή εμπειρία σε πολλά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και διοργανώσεις όντας εν ενεργεία βασικό στέλεχος της Εθνικής Σερβίας,με την οποία αγωνίστηκε στο πρόσφατο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Η σχέση του με το γκολ υπήρξε ανέκαθεν συνεπέστατη.Μιλούν γι αυτό οι αριθμοί που τον τοποθετούν στους πιο αξιόπιστους σκόρερ των ευρωπαϊκών γηπέδων. Με την απόκτηση του ο Ολυμπιακός ενισχύεται ακριβώς εκεί που πολλές φορές είχαμε τονίσει ότι πονούσε, στον άξονα.
Όσο για κάποιες ενστάσεις ως προς τον χαρακτήρα του θα επαναλάβουμε την πάγια θέση της σελίδας μας σε τέτοιες (καφενειακές) συζητήσεις: δεν τον θέλουμε για γαμπρό, ούτε ήρθε να ζητήσει το χέρι της αδελφής μας, γι αυτό δεν μας αφορά ο χαρακτήρας του. Είναι δουλειά του τεχνικού επιτελείου της ομάδας να λαμβάνει πάντα το μέγιστο δυνατό από τους ποδοσφαιριστές της.

Γενική σύρραξη στο μπάσκετ.

2010-08-20T11:37:00.002+03:00

Συμπλοκές μεταξύ των παικτών που οδήγησαν μάλιστα σε ελαφρούς τραυματισμούς και διακοπή του αγώνα. Αυτά σε φιλικό παιχνίδι της εθνικής μπάσκετ με την Σερβία του Ντούσαν Ίβκοβιτς τον οποίο οι διαιτητές είχαν ήδη φροντίσει να αποβάλλουν (στο φιλικό!) έτσι για να πάρει μια ιδέα για το τι πρόκειται να του συμβεί και στον πάγκο του Ολυμπιακού, στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Οι Φώτσης και Τσαρτσαρής πρωταγωνίστησαν στην ξεφτίλα, ενώ ακολούθησαν ρατσιστικές, φασιστοειδείς και αντισυναδελφικές δηλώσεις εναντίον αθλητών του Ολυμπιακού (με στόχο κυρίως τον Τεόντοσιτς).
Η σελίδα μας έχει τονίσει συχνά ότι όσο υπεύθυνη είναι η ομοσπονδία και τα υπόλοιπα θεσμικά όργανα της ελληνικής καλαθοσφαίρισης για την ασυλία και την προκλητική εύνοια που απολαμβάνουν οι ομάδα, οι αθλητές και οι παράγοντες του ΠΑΟ, άλλο τόσο είναι υπεύθυνη και η διοίκηση της ΚΑΕ Ολυμπιακός που ανέχεται αυτή την κατάσταση. Έτσι σήμερα η ασυδοσία τους έφτασε και μέχρι την εθνικη ομάδα που προφανώς θεωρούν πράσινο τσιφλίκι.

Βρείτε τώρα λύση με τον Θοδωρή!

2010-08-18T11:21:00.004+03:00

Επιτέλους ας βρεθεί άμεσα μια λύση για να συνεχίσει και να κλείσει την καριέρα του στον Θρύλο ο επί δεκαπέντε χρόνια καλύτερος έλληνας πολίστας και σημαία του συλλόγου.
Ο Θοδωρής Χατζηθεοδώρου υπήρξε σταθερά άξιος του φρονήματος του Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιώς και βγήκε μπροστά για να στηρίξει την ομάδα πολλές φορές, μέσα κι έξω από το νερό. Είναι απαίτηση όλων των Γαύρων να βρεθεί μια αξιοπρεπής για όλους λύση. Ας ενδιαφερθούμε λοιπόν για το ζήτημα με κάθε τρόπο και μέσα από τα blogs.

Σαν παλιό καλοκαίρι...

2010-08-17T11:37:00.002+03:00

Το φετινό καλοκαίρι μοιάζει πολύ σαν τα παλαιότερα που ο Ολυμπιακός έδινε φιλικούς αγώνες και περίμενε την ώρα που θα ξεκινούσαν οι υποχρεώσεις του σε πρωτάθλημα, κύπελλο και στην ευρωπαϊκή διοργάνωση που θα συμμετείχε. Με αυτή την έννοια ο φετινός αύγουστος είναι ξένοιαστος και χαλαρός όπως πολλοί αρκετά χρόνια πριν.
Κι όμως, παντού στους καλοκαιρινούς προορισμούς της Ελλάδας ακούς τις παρέες να κουβεντιάζουν για τον Θρύλο, κυριώτερα δε για τις μεταγραφές που έκανε ή πρόκειται να κάνει.
Φαίνονται έτσι ξεκάθαρα δύο πράγματα. Το πρώτο ότι όπως δεν είναι τα ράσα που κάνουν τον παπά, αλλά το αντίθετο, έτσι δεν είναι και οι διοργανώσεις που καταξιώνουν ομάδες, αλλά είναι οι μεγάλες ομάδες που δίνουν κύρος στις διοργανώσεις. Να βάλουμε ένα στοίχημα; Πόσοι έλληνες θα βλέπουν φέτος τους ευρωπαϊκούς αγώνες και πόσοι τους αγώνες του Ολυμπιακού στο Κύπελλο Ελλάδος; Κάτι μου λέει πως οι δεύτεροι θα έχουν μεγαλύτερη θεαματικότητα κι αυτό βεβαίως διότι εκεί θα συμμετέχει η μεγάλυτερη ελληνική ομάδα.

Το δεύτερο ζήτημα του φετινου καλοκαιριού είναι πως συνιστά την μεγαλύτερη ευκαιρία που παρουσιάστηκε στον ποοσφαιρικό Ολυμπιακό τα τελευταία 5 τουλάχιστον χρόνια για να δημιουργήσει μια κορυφαία ομάδα με προοπτική πολλών ετών. Υλικο υπάρχει και συνεχώς εμπλουτίζεται (επιτέλους όμως ας βρεθούν και κάποιες πολύ καλές μονάδες για τον άξονα) ταλέντα κι μάλιστα ελληνικά από τα τμήματα υποδομών του συλλόγου για πρώτη φορά εδώ και 40 χρόνια έχουμε εν αφθονία, χρόνο (αυτό το πιο πολύτιμο είδος σε ανεπάρκεια του σύγχρονου ποδοσφαίρου) αγοράσαμε και με το παραπάνω. Ας τα εκμεταλλευτούμε όλα αυτά...

Η αλήθεια...

2010-08-06T11:39:00.003+03:00

...είναι πως αυτός ο Ολυμπιακός συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε μόλις δυο μήνες πριν, από την αθλιότητα των play off. Η αλήθεια επίσης είναι ότι χθες στο Ισραήλ αποκλείστηκε από μια ομάδα που με δυσκολία θα έσωζε την κατηγορία αν βρισκόταν στο ελληνικό πρωτάθλημα. Η αλήθεια, τέλος, είνα πως μέσα στο γήπεδο ο υπάρχων Ολυμπιακός δεν μπορεί να τρομάξει πια κανέναν. Να πούμε και άλλες αλήθειες;
Ότι ο Λίνεν επέμεινε να αγωνίζεται με δύο μόνο κεντρικά χαφ, ενώ βρίσκεται στη μέση της προετοιμασίας, ενώ οι αντίπαλοι έκαναν το 80% των επιεθέσεων τους από τον άξονα, ενώ είχε γίνει προφανέστερο του προφανούς πως οι ισραηλινοί είχαν τον πραγματικό έλεγχο στο κέντρο και στη φάση της κατοχής της μπάλας και όταν την είχαμε εμείς και -ακόμη τραγικότερο αυτό - όταν τη διεκδικούσαμε. Ότι ο (δεν θα γίνεις Galletti και Γιαννακόπουλος ποτέ) Ρόμενταλ έπαιξε περί τα 70' στα αριστερά, ενώ μόλις στον πρώτο αγώνα είχε γίνει σαφές πως το πιο αποδοτικό σχήμα στα άκρα ήταν αυτό με Ζαϊρί αριστερά και Ρόμενταλ δεξιά.
Ότι υπάρχουν ποδοσφαιριστές στην ομάδα που δεν είναι πια σε θέση να αγωνιστούν σε τέτοιο (ενδεχομένως και σε πολύ πιο χαμηλό) επίπεδο. Ότι ο Ντιόγκο ούτε την τεχνική του περιφερειακού κυνηγού διαθέτει, ούτε την εκρηκτικότητα, την αντίληψη και τα τελειώματα του σέντερ φορ περιοχής. Χωρίς αυτό βεβαίως να σημαίνει πως έχει κάποια από τα παραπάνω σε αφθονία ο Μήτρογλου. Το αποτέλεσμα; Παίζουμε με επιθετικούς που δεν μπορούν να κάνουν το βασικό τους καθήκον, το οποιο, πέρα από το γκολ είναι η παραγωγή ανησυχίας στην αντίπαλη άμυνα, ειδικώς μάλιστα στο κέντρο της. Αλοίμονο, είναι φόρες που η κίνησή τους προς τη μπάλα δεν γίνεται καν με τον σωστό χρονισμό (το τάιμινγκ που λέει κι ο λαός μας). Εξαίρεση ο Ντάρμπισιρ κι αυτός περισσότερο λόγω ποδοσφαιρικής παιδείας παρά ικανοτήτων. Κρίμα που δεν έχει συνέχεια στην απόδοσή του.
Ότι με δύο "8άρια" στα χαφ, δηλαδή τους Ντουντού-Μαρέσκα, δεν γίνεται δουλειά. Ότι λείπει ένα σαφώς ανασταλτικό αμυντικό χαφ. Ένας Καρεμπέ, έστω ένας Ζε Ελίας, ένας Πουρσανίδης. Ύπαρχουν χρήματα για έναν τέτοιο σπουδαίο ποδοσφαιριστή, στη θέση ακριβώς που εδώ και δύο χρόνια (από τον τελευταίο σημαντικό τραυματισμό του Άκη Στολτίδη) υποφέρει η ομάδα ή πήγαν όλα στην εντυπωσιακή μεταγραφη Ριέρα;
Ότι ο αφελληνισμός της ομάδας έχει άμεσες και τραγικές συχνά συνέπειες στην ενέργεια και στην ένταση που βγάζει η ομάδα μέσα στο γήπεδο. Το τελευταίο χρόνο ο Ολυμπιακός δεν έχει πάρει ούτε ένα ματς στην υπερπροσπάθεια, στο "ενενήντα", στις καθυστερήσεις. Οι σπουδαιότερες ενδεκάδες στην ιστορία του συλλόγου στηρίχθηκαν σε μια φουρνιά εξαίρετων ελλήνων παικτών. Γεωργάτος, Αλεξανδρής, Γιαννακόπουλος, Ελευθερόπουλος, Μαυρογενίδης, Ανατολάκης, Τζόρτζεβιτς (εν πολλοίς έλληνας κι αυτός) Καραπιάλης, Καραταΐδης, Στολτίδης, Πουρσανίδης και τόσοι άλλοι, έφεραν εν μέσω νόμου Μποσμάν και πλήρους ελευθερίας στην αγορά ξένων, μια ατελείωτη σειρά από πρωταθλήματα και πήγαν τον Ολυμπιακό στις 8 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Τυχαίο; Δε νομίζω...

Όλα αυτά είναι η αλήθεια. Και άλλα ακόμα που ήδη έχουν ακουστεί ή θα ειπωθούν σύντομα. Άλλωστε στον Ολυμπιακό μιλάν όλοι και πολύ. Όμως τώρα φαίνεται πως είναι η πιο απαιτητική στιγμή, όχι για να πουν, αλλά για να κάνουν. Από αυτή τη δράση θα κριθεί κι η νέα διοίκηση.

O Alberto Riera στον Θρύλο!!!

2010-07-21T15:27:00.000+03:00

Σπουδαία μεταγραφή και η πιο ακριβοπληρωμένη μέχρι τώρα στην Ελλάδα. Ας προσπαθήσουμε να υποθέσουμε τα συν και τα μείον.

Θετικά:

Μπάλα ξέρει εντυπωσιακή. Είναι κλασικός winger πράγμα που ειδικώς από τ' αριστερά έλειπε πολύ. Είναι ποδοσφαιριστής με μεγάλες παραστάσεις.

Αρνητικά:

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης στην πρεμούρα του πάνω να κάνει μια μεταγραφή που θα ακουστεί πολύ, τον πλήρωσε (και τον παίκτη και την Λίβερπουλ) με πολύ περισσότερα από αυτά που θα του έδινε μια άλλη ομάδα. Αυτό μπορεί να είναι και κακό, διότι στον ακριβοπληρωμένο η καλή απόδοση φαίνεται μέτρια και η μέτρια κακή.

Ο Ριέρα είναι σπουδαίος ποδοσφαιριστής για ομάδες που πηγαίνουν καλά. Αν στραβώσει το πράγμα, όχι μόνο δεν είναι αυτός που μπορεί να πάρει την ομάδα πάνω του (όπως θα έπρεπε να κάνει στην Ελλάδα ένας ποδοσφαιριστής με αυτό το κασέ) αλλά θα είναι ο πρώτος που θα κράξει, που θα στραβώσει και που θα μανουριάσει με τον προπονητή του.

Ο Ριέρα είναι winger (με την παλιά έννοια του εξτρέμ), άρα θα προτιμούσα αυτά τα χρήματα να βρεθούν για έναν ποδοσφαιριστή που θα έπαιζε στον άξονα. Εκεί είναι όλο το ποδόσφαιρο στις μέρες μας. Τα εξτρεμάκια είναι ντεμοντέ.

Αν για να έρθει στην Ελλάδα βοήθησε κι ο αδελφός του, ελπίζω να μην τον έπεισε με το επιχείρημα της παραλιακής...

Όπως και νά 'χει εμείς να του ευχηθούμε να είναι καλορίζικος και κυρίως να γίνει σύντομα κι αυτός (όπως τόσοι και τόσοι ξένοι ποδοσφαιριστές που πέρασαν και αγάπησαν ανεξίτηλα τον Θρύλο) ένας ακόμα οπαδός του Ολυμπιακού.

Ιέρο!!!

2010-06-23T13:27:00.000+03:00

Έφτασε η ώρα να μπει στο σκευοφυλάκειο των μεγάλων στιγμών στου Ολυμπιακού μας η τελευταία σημαία μιας θρυλικής ομάδας. Ο Ιεροκλής Στολτίδης. Ο αγαπημένος Ιέρο των ολυμπιακών.
Σ΄ευχαριστούμε για όλα Άκη!!!

Τάσο Ψυχάρα, Ολυμπιακάρα!!!

2010-06-23T13:21:00.000+03:00

Έτσι όπως ήρθε "σεμνά και ταπεινά", έτσι όπως κέρδισε όλους τους οπαδούς του Θρύλου, έτσι όπως θα μείνει πάντα στην ιστορία σαν ένας ποδοσφαιριστής άξιος του ολυμπιακού φρονήματος - κάτι που λίγοι μπορούν να είναι - έτσι ολοκλήρωσε την εξαιρετική καριέρα του στον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς, ο μεγάλος Τάσος Πάντος. Στο Καλό Τασούλη!!!

Μια χαμένη χρονιά. "Τις Πταίει;" (Μέρος 2ον)

2010-03-17T14:08:00.000+02:00

Ευθυνών συνέχεια και πάμε στους προπονητές. Το υγιέστερο θα ήταν να λέμε "στον προπονητή", αλλά είναι πια μετρημένες στα δάχτυλα οι χρονιές που ο Ολυμιακός βγάζει τη χρονιά με έναν προπονητή. Στα τρία τελευταία χρόνια πέρασαν (προς το παρόν) έξι προπονητές, δηλαδή ο μέσος όρος είναι δύο ανά σεζόν.

Φοβάμαι πως ακόμα κι αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Σημαντικότερο είναι να δούμε πόσοι από αυτούς ήταν πραγματικοί προπονητές. Που θα πει προπονητές με γνώσεις και κατάλληλη εκπαίδευση, προπονητές με πείρα σε αγωνιστικό επίπεδο ανάλογο με εκείνο του Ολυμπιακού, προπονητές, τέλος, με ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα δουλειάς που δημιουργήθηκε στη βάση των ανάγκων και των στόχων της ομάδας.

Αλλά τεχνική καθοδήγηση σε σωματεία που είναι στην πιο ψηλή κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου και που φιλοδοξούν, τουλάχιστον θεωρητικώς, να σταθεροποιηθούν μέσα σε έναν κύκλο καλών ευρωπαϊκών ομάδων, μέσα ας πούμε περίπου στις είκοσι καλύτερες ομάδες της ηπείρου, δεν σημαίνει μόνο προπονητής. Μιλάμε για ένα σχετικά ευρύ φάσμα ανθρώπων, προπονητών, επιστημόνων του αθλητισμού, διαιτολόγων, εργοφυσιολόγων, γιατρών, γυμναστών, ψυχολόγων και άλλων ακόμα που λειτουργούν σαν ομάδα και με συντονισμένη δουλειά προσπαθούν να φέρουν αποτέλεσμα σε πολλά επίπεδα. Δεν είναι μόνο οι νίκες και τα πρωταθλήματα που θα κατακτήσεις. Είναι η δυνατότητα να παράγεις νέους ποδοσφαιριστές, είναι ακόμα η ικανότητα του τεχνικού επιτελείου να αυξάνει την αξία των ποδοσφαιρτών της πρώτης ομάδας, έτσι ώστε όχι μόνο να παράγει κέρδη από πιθανή μεταγραφή τους, αλλά να κάνει τον σύλλογο δελεαστικό για ποδοσφαιριστές ταλέντα που θα δουν ενδεχόμενη μεταγραφή τους στον Ολυμπιακό σαν βατήρα για την απογείωση της καριέρας τους. Είναι αναλόγως με τα παραπάνω η ικανότητα να προστατεύεις την καριέρα των ποδοσφαιριστών σου. Πόση εμπιστοσύνη λέτε να δείχνει ένας νέος αθλητής στον φετινό Ολυμπιακό που κάθε βδομάδα έχει και έναν καινούριο τραυματία στις προπονήσεις του;
Και επιτέλους ας καταλάβουν στον σύλλογο πως η δουελιά στις υποδομές είναι επένδυση και μάλιστα σοβαρή επένδυση. Η ακαδημία τερματοφυλάκων της Παιανίας (μακράν η καλύτερη στην Ελλάδα) παρήγαγε κατά σειρά τρεις βασικούς τερματοφύλακες για την ομάδα του Παναθηναϊκού. Τους θυμίζω: Χαλκιάς, Κοτσόλης, Τζόρβας και οι τρεις με συμμετοχές στην εθνική ομάδα. Πόσο καιρό έχει να αγωνιστεί με αξιώσεις στον Ολυμπιακό ποδοσφαιριστής από τα τμήματα υποδομής;

Ας γυρίσουμε όμως στο βασικό: Πόσοι από τους προπονητές που πέρασαν από τον Ολυμπιακό ήταν κανονικοί προπονητές; Ας μιλήσουμε μόνο για φέτος. Ο Κετσμπάγια; Χμμ...έτσι κι έτσι. Διπλωματούχος ήταν, μια σχετική εμπειρία - σε σύλλογο πολύ, μα πάρα πολύ μικρότερων φιλοδοξιών- είχε. Τι δεν είχε; Τα εξής τρία: Γνώσεις πραγματικές, ειδικό βάρος και προσωπικότητα. Πως να σταθείς στον Ολυμπιακό χωρίς αυτά τα τρία;

Ο Ζίκο ή Λευκός Πελέ; Απλώς ανύπαρκτος! Με βαρύ όνομα που ο ίδιος φροντίζει να ευτελίζει υποκρινόμενος τον προπονητή. Με μια κάποια πείρα και ένα ιστορικό πολλών αποτυχιών και μιας σχετικής επιτυχίας στην Τουρκία. Στην πράξη αποδείχτηκε αδαέστατος περί του αντικειμένου και θεωρώ απίθανο να έχει φοιτήσει κανονικά σε σχολή. Περισσότερο διασκεδαστής παρά κόουτς, ας δούμε την αλήθεια κατάματα: ήταν χειρότερος του Κετσμπάγια, όσο κι αν θέλει πολύ προσπάθεια αυτό.

Ο τρίτος: Μπόζινταρ Μπάντοβιτς ή απλώς "Μπόσκο" όπως τον φωνάζουν όλοι. Πολύ καλό παιδί, άμοιρος ευθυνών για την κατάσταση που παρέλαβε, διπλωματούχος και διαβασμένος μεν, ανύπαρκτος σαν προσωπικότητα και παντελώς άπειρος δε. Ανέλαβε τον Ολυμπιακό και τηλεφωνούσε στον Μιχάλη Μητροτάσιο έναν καθηγητή Ποδοσφαίρου στην Σχολή Προπονητών της ΕΠΟ και στα ΤΕΦΑΑ (καλό επιστήμονα, αλλά κακό δάσκαλο και ανύπαρκτο σαν προπονητή) για να τον ρωτήσει τι να κάνει στην προπόνηση. Με όλη τη συμπάθεια για τον Μπόσκο, είναι ποτέ δυνατόν να είναι έτσι ο προπονητής του Ολυμπιακού ή μήπως θα ήταν ποτέ δυνατό με έναν κανονικό προπονητή να βρίσκονται τα σέντερ μπακ σου σε θέσεις δεξιού ή αριστερού εξτρέμ;

Ας γυρίσει στη θέση του σκάουτερ ο Μπόσκο και όταν, αν και εφ' όσον αποκτήσει τις εμπειρίες για το επίπεδο του Ολυμπιακού, ας τον ξαναδούμε. Όμως ήμαρτον πια ας έρθει ένας κανονικός προπονητής.

Ας τον λένε Βαλβέρδε ή Τερίμ ή Λοράν Μπλαν ή Μπάγιεβιτς ή Λεμονή ή Μουρίνιο ή Μπούκοβι ή Χελένιο Χερέρα ή Λάκη Πετρόπουλο ή ακόμα και Σάκη Τσιώλη, αρκεί να είναι κανονικός προπονητής. Ζητάμε πολλά;

Μια χαμένη χρονιά. "Τις πταίει;"(μέρος 1ον).

2010-03-15T21:11:00.000+02:00

Μια χαμένη χρονιά δεν είναι απίθανο να υπάρξει. Δεν είναι αφύσικο και -προφανώς- δεν είναι το τέλος του κόσμου. Ίσως μάλιστα η φετινή χαμένη χρονιά να είναι πιο χρήσιμη από πολλές "κερδισμένες" τα προηγούμενα χρόνια. Γιατί φέτος ήρθε πια η ώρα να μπουν τα πράγματα στη σωστή τους θέση. Και αυτό αφορά τους πάντες.

Αφορά τον πρόεδρο και τη διοίκηση αν και νομίζω πως στον Ολυμπιακό ο όρος διοίκηση είναι ευτελέστερος πια και του όρου προπονητής. Διοίκηση σημαίνει (αν δεν με απατούν τα ελληνικά μου) μια ομάδα ανθρώπων που ασχολείται με τη οργανωση της ομάδας σε όλα τα επίπεδα, από το εμπορικό μέχρι το αθλητικό, που επιλέγει στρατηγικές και τακτικές και αποφασίζει για την εφαρμογή τους. Λοιπόν στον Ολυμπιακό είμαι βέβαιος πως δεν υπάρχει "ομάδα διοίκησης", ενδεχομένως να υπάρχουν μεμονομένα άτομα, πάντως ομάδα σίγουρα όχι. Αλλά το χειρότερο είναι -και είμαι εξίσου βέβαιος και γι αυτό- πως αυτή -η ανύπαρκτη ως τέτοια- ομάδα το μόνο που δεν κάνει είναι να "αποφασίζει" και να "επιλέγει". Αυτά τα κάνει ο Σωκράτης μόνος του, πράγμα που βεβαίως είναι κακό, αλλά δεν είναι το χειρότερο κακό. Απείρως θλιβερότερο και επαχθέστερο είναι πως ο Σωκράτης Κόκκαλης "ασχολείται", "αποφασίζει" και "επιλέγει" όταν, αν και εφ' όσον αποφασίσει να το κάνει. Αποτέλεσμα; Το ποδοσφαιρικό τμήμα του Ολυμπιακού στα δύο τρίτα (και βάλε) της σεζόν πηγαίνει με τον "αυτόματο πιλότο". Και στο ποδόσφαιρο με τον "αυτόματο" δεν πηγαίνεις πουθενά.

Δεν πιστεύω πως ο Κόκκαλης βλέπει τον Ολυμπιακό συμφεροντολογικά. Τουλάχιστον δεν πιστεύω πως τον βλέπει μόνο έτσι. Δεν πιστεύω πως δεν θέλει ή ακόμα και πως δεν μπορεί να τον στηρίξει οικονομικά και -εξίσου σημαντικό αυτό- οργανωτικά. Δεν πιστεύω πως αδιαφορεί για την τύχη της ομάδας. Δεν πιστεύω ότι θέλει συνειδητά να εξαπατήσει τον κόσμο. Πιστεύω όμως ότι -απλούστατα- δεν μπορεί. Δεν μπορεί να είναι πια αυτό που εδώ και είκοσι σχεδόν χρόνια ήταν. Δηλαδή ο απόλυτος οικονομικός, διοικητικός και οργανωτικός άξονας γύρω από τον οποίο κινήθηκε όλο το σύστημα ΠΑΕ Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.

Δεν μπορεί γιατί τα χρόνια περνούν για όλους και φυσικά για τον ίδιο, δεν μπορεί γιατί βρισκόμαστε σε κατάσταση εθνικής και διεθνούς οικονομικής κρίσης που η λογική λέει ότι είναι αδύνατο να μην τον έχει αγγίξει.

Είναι αλήθεια, ο Σωκράτης Κόκκαλης υπήρξε ο πρόεδρος του Ολυμπιακού με τον οποίο σύλλογος έφτασε στις μεγαλύτερες επιτυχίες του. Στα 12 πρωταθλήματα σε 13 χρόνια, στα επτά συνεχόμενα πρωταθλήματα, στις 8 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης και δύο φορές στις 16. Επί Κόκκαλη ο Ολυμπιακός επέκτησε -επιτέλους- σύγχρονο προπονητήριο. Επί Κόκκαλη -επιτέλους ξανά- δημιουργήθηκαν τμήματα υποδομής και ποδοσφαιρικές "ακαδημίες" του Ολυμπιακού σε όλη την Ελλάδα. Επί Κόκκαλη αγωνίστηκε στον Θρύλο ο μεγαλύτερος μπαλαδόρος που είδαν ποτέ τα ελληνικά γήπεδα, ο Ζιοβάνι. Επί Κόκκαλη είδαμε στην ομάδα ποδοσφαιριστές σαν τον Καρεμπέ, τον Τζόλε, τον Ριβάλντο, τον Ζάχοβιτς, τον Ζέτερμπεργκ, τον Ζε Ελίας, τον Γκαλέτι, τον Ντάρκο, τον Γεωργάτο, τον Στέλιο και τόσους άλλους. Θα έλεγα επίσης πως επί Κόκκαλη έγινε το νέο Καραϊσκάκη, αλλά αφ' ενός το παλιό ήταν μακράν πιο όμορφο, αφ' ετέρου το ιδιόκτητο (ή ιδιόχρηστο στην περίπτωσή μας) γήπεδο είναι μεγάλη υπόθεση για τη ιδιοκτησία μιας ομάδας, αλλά -νομίζω- ότι πολύ απέχει απ' το να είναι και σωτήριο για την ίδια την ομάδα. Θυμίζω πως η Μίλαν ή η Γιουβέντους δεν έχουν ιδιόκτητα γήπεδα, αυτό όμως δεν τις κάνει μικρές ομάδες...

Τέλος πάντων, σωστά και αληθινά όλα τα παραπάνω περί προσφοράς Κόκκαλη, αλλά επείδη "τα στερνά τιμούν τα πρώτα", αν ο Σωκράτης συνεχίσει να μην αντιλαμβάνεται το προφανές, ότι δηλαδή ο Ολυμπιακός χρειάζεται να περάσει σε μία άλλη φάση, με ένα νέο μοντέλο οργάνωσης, λιγότερο προσωποπαγούς και κυρίως λιγότερο πατερναλιστικής, τα "στερνά" μπορεί να είναι τόσο άθλια που να σβήσουν από τη μνήμη μας τα ένδοξα "πρώτα"...

85 Χρόνια Έφηβος Χωρίς Παραχαράξεις

2010-03-10T12:40:00.003+02:00

10 Μαρτίου του 1925, στην ταβέρνα του Μοίρα, στον Πειραιά φυσικά, μαζεύτηκαν για πρώτη φορά οι ιδρυτές του Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιώς και αποφάσισαν να φτιάξουν τον σύλλογο. Σαν σήμερα.
Γενέθλεια λοιπόν για τον Θρύλο μας και κυρίως πραγματικά γενέθλεια. Ο Ολυμπιακός και οι φιλάθλοί του, ποτέ δεν μετακόμισαν προς τα πίσω την ημερομηνία ίδρυσης του συλλόγου μας για να διεκδικήσουμε μια δήθεν αρχαιότητα. Ο Παναθηναϊκός προβάλει σαν ημερομηνία ίδρυσής του εκείνη της ίδρυσης ενός άλλου σωματείου, του Ποδοσφαιρικού Ομίλου Αθηνών και ως ενδιάμεσο στάδιο εξέλιξής του ένα άλλο ξεχωριστό σωματείο τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Όμιλο Αθηνών, ο Πανιώνιος δηλώνει έτος ίδρυσης, το έτος που ιδρύθηκε ένα μουσικοφιλολογικός σύλλογος, ο Ορφέας Σμύρνης, ο Εθνικός Πειραιώς δηλώνει προσφάτως το εντελώς αυθαίρετο 1923, ενώ για χρόνια δήλωνε το σωστό 1925, μόνο και μόνο για να εμπεδώσει κάποιο προνόμιο παλαιότητας σε σχέση με τον μεγάλο σύλλογο του Πειραιά, όταν η αλήθεια είναι πως έχει ιδρυθεί όχι μόνο το ίδιο έτος με τον Ολυμπιακό, αλλά και μερικούς μήνες αργότερα. Αυτά μάλιστα είναι μόλις τρία από τα πολλά παραδείγματα αλλαγής, επί το πρεσβυτέρω των ετών ιδρύσεως πολλών ποδοσφαιρικών συλλόγων στην χώρα.

Ο Θρύλος όχι μόνο δεν εκμεταλλεύεται την ποδοσφαιρική του "προϊστορία" που θα μπορούσε να στείλει τη χρονολογία ίδρυσης του συλλόγου -μέσω του πραγματικού ποδοσφαιρικού μας παππού, του Πειραϊκού Συνδέσμου- στον 19ο αιώνα, αλλά αντιθέτως προβάλει το αληθινό 1925, διότι απλούστατα δεν ντρέπεται για την ιστορία του, δεν ψάχνει δεκανίκια, δεν έχει ανάγκες από πλαστές δάφνες του αρκούν οι άφθονες γνήσιες που έχει κατακτήσει και -κυρίως αυτό- είναι μάγκας. Κι οι μάγκες δεν λένε ψέματα και δεν παραχαράσουν.

Ερν(έστω;) Βαλβέρδε.

2010-03-09T12:10:00.004+02:00

Το επικοινωνιακό φάρμακο για τις κακές εμφανίσεις του Ολυμπιακού την φετινή χρονιά, για το πιθανότατο ενδεχόμενο να μην κερδίσει η ομάδα κανέναν τίτλο, για την ανυπαρξία της φωνής του Ολυμπιακού σε όλα τα όργανα διοίκησης του ελληνικού ποδοσφαίρου και τις συνέπειες αυτής της ανυπαρξίας στους αγώνες, για το κακής ποιότητας ποδόσφαιρο που προσφέρει φέτος η ομάδα, για όλα λίγο πολύ, βρέθηκε: Είναι ο Ερνέστο Βαλβέρδε. Ο προπονητής από την Εξτρεμαδούρα (που για έναν παράδοξο λόγο από τον ελληνικό δημοσιογραφικό λόγο θεωρείται "Βάσκος") είναι σήμερα όχι μια κάποια, άλλα η μόνη λύση. Τουλάχιστον γι αυτό αγωνίζονται να μας πείσουν απαξάπαντες οι περί των Ολυμπιακό ομιλούντες και γράφοντες, οι ένεκα -ορισμένες μάλιστα φορές και εις βάρος- του Ολυμπαικού τα προς το ζην προσποριζόμενοι.

Πιο πολύ λοιπόν από ποτέ χρειάζεται τώρα μια εκτίμηση για το πόσο καλός και πόσο κακός είναι ο -πάντα συμπαθής έτσι κι αλλιώς-Ερνέστο.

Ας αρχίσουμε με τα θετικά:
Ο Βαλβέρδε είναι προπονητής, αυτό είναι βέβαιο. Είναι προπονητής όπως δεν είναι ο Ζίκο που -προφανώς- δεν φοίτησε ποτέ κανονικά σε σχολή προπονητών και δεν "υπέστη τας πτυχιακάς εξετάσεις", διότι, ας μη γελιόμαστε, ποιος στην Βραζιλία θα απαιτούσε από τον Ζίκο φοίτηση και εξετάσεις για να τον κάνει προπονητή; Συντριπτικά πιθανότερο είναι να του έστειλαν το πτυχίο στο σπίτι.
Είναι προπονητής όπως δεν είναι ο -εξίσου συμπαθέστατος- Μπόσκο Μπάντοβιτς ο οποίος ναι μεν φοίτησε κανονικά και "υπέστη τα εξετάσεις" πλην το έπραξε στις σχολές προπονητών της Ε.Π.Ο. που -μπορώ να το διαβεβαιώσω εξ ιδίας πείρας- είναι η αθλιότερη εκπαιδευτική διαδικασία που προσφέρεται στην Ελλάδα. Και πράγματι για να είσαι η αθλιότερη εκπαίδευση εν Ελλάδι πρέπει να είσαι πάρα μα πάρα πολύ άθλια.
Είναι προπονητής όπως δεν είναι πάλι ο Μπόσκο, διότι είχε την ευφυΐα και την τύχη να ακολουθήσει μια ομαλή προπονητική πορεία. Από σωματεία μικρότερων απαιτήσεων σε ομάδες με μεγαλύτερους στόχους. Έκανε αυτό που ο -φίλαθλος- λαός μας λέει "αγροτικό".

Επιπλέον επί προπονήσεως Βαλβέρδε ο Ολυμπιακός για μία περίοδο δύο περίπου μηνών έπαιξε πράγματι πολύ ποιοτικό ποδόσφαιρο. Ήταν ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος του 2008 με τις πολύ καλές εμφανίσεις και τα ιστορικά σκορ στην ευρωπαϊκή διοργάνωση που συμμετείχε (5-1 επί της Μπενφίκα και 4-0 επί της Χέρτα) και με σπουδαία παιχνίδια στην Ελλάδα, όπως το Ολυμπιακός-Πανιώνιος 4-1 με πάνω από 40 τελικές προσπάθειες.

Ο Βαλβέρδε είχε επίσης επαγγελματική συμπεριφορά και σοβαρότητα. Δεν είναι γραφικός, είδος ενδημικό στα ελληνικά ποδοσφαιρικά πράγματα, δεν ωρύεται, δεν κομπάζει, δεν λοιδωρεί, δεν είναι λειτουργικά αναλφάβητος (άλλο ενδημικό είδος στην πατρίδα μας).

Ο Βαλβέρδε ως αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είχε καταφέρει να λειτουργεί η ομάδα σοβαρά και με επαγγελματισμό, τουλάχιστον στους χώρους δικής του ευθύνης, δηλαδή στο γήπεδο και στα αποδυτήρια. Είχε επίσης για τους ίδιους λόγους κερδίσει την εκτίμηση των οπαδών.

Να δούμε τώρα και τ' αρνητικά:

Ο Βαλβέρδε δουλεύει μεν, αργεί δε πολύ να αντιληφθεί. Άργησε να αντιληφθεί πως ο Άντζας ήταν απαραίτητος στο κέντρο της άμυνας. Πόσο άργησε; Ακριβώς όσο χρειαζόταν για να μείνει η ομάδα εκτός Τσάμπιονς Λιγκ σε μια από τις χειρότερες σελίδες στην ιστορία της, δηλαδή ένα ματς.
Άργησε να αντιληφθεί πως ο Ολυμπιακός με δύο επιθετικούς μεταφέρει όλη την πίεση στα 2/3 του γηπέδου του αντιπάλου και έτσι μειώνει και τα αναγκαία τρεξίματα των χαφ και αυξάνει τις επιθετικές προοπτικές μέσα στην περιοχή των άλλων. Πόσο άργησε; Όσο για να κινδυνεύσει να χάσει το Κύπελλο, πρώτα με τον ΠΑΟΚ, μέχρι να μπει ο Ντάρμπισιρ, ύστερα με την ΑΕΚ, πάλι μέχρι να μπει ο Ντάρμπισιρ.
Άργησε να αντιληφθεί πως ο (δεν θυμάμαι το όνομά του) αδελφός του Τσάβι Αλόνσο, δεν κάνει. Πόσο άργησε; όσο για να χαθεί σχεδόν όλη η μεταγραφική περίοδος.

Η προπονητική φιλοσοφία του Ερνέστο έχει μία πρακτικά αρχή: Πίεση στην άμυνα του αντιπάλου. Με την πολύ απλή λογική που φέτος είχε το μεγάλο κουράγιο ο Νιόπλιας να την εξηγήσει στους δημοσιογράφους και που λέει με δυο λέξεις: "Να κλέβω τη μπάλα ψηλά, γιατί έτσι δεν χρειάζεται να την κουβαλάω 70 μέτρα για να κάνω επίθεση, σε 30 μέτρα φτάνω σε τελική προσπάθεια". Απλό, κατανοητό, σαφές και σωστό, μόνο που -δυστυχώς- στο ποδόσφαιρο κάθε φάρμακο έχει το αντίδοτό του. Αν πέσεις σε αντίπαλο με στοιχειωδώς καλή κυκλοφορία και κίνηση χωρίς μπάλα (κυρίως κάθετη) κινδυνεύεις στις τέσσερις πάσες να σου βγουν ραντεβού φάτσα φόρα με τον τερματοφύλακά σου. Δεν χρειάζεται να πούμε ποιος ήταν καλύτερος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού την περσινή χρονιά. Ο Νικοπολίδης φυσικά...

Τέλος "μπατ νοτ λιστ" που λένε και οι φίλοι μας οι Εγγλέζοι, ο Βαλβέρδε είναι φιλόδοξος και Ισπανός και όταν προέρχεσαι από μια χώρα στην οποία διεξάγεται ένα από τα δύο καλύτερα (και ακριβότερα) πρωταθλήματα του πλανήτη πάντα εκεί θα θες να γυρίσεις και να καταξιωθείς. Φαντάζεστε ότι είναι ποτέ δυνατό ο ιδιοκτήτης της Μεγάλης Βρετανίας (του ξενοδοχείου ντε) να ενθουσιάζεται με την προοπτική να αποκτήσει μια μικρή αγροτουριστική μονάδα στο Ταϋγετο; Θα έπρεπε να είναι πολύ ρομαντικός και ο Ερνέστο (παρά το φορτισμένο με πολλές -σχεδόν ρομαντικές- σημασίες όνομά του) μάλλον δεν είναι.

Προοπτικές...

2010-02-03T11:32:00.003+02:00

Από τους ποδοσφαιριστές που έχει τώρα ο Ολυμπιακός σημαντικοί και με προοπτικές για τα επόμενα ένα-δυο χρόνια είναι οι Ντάρμπισιρ, Μέλμπεργκ, Αβραάμ, Τοροσίδης και (αφού πάνε όλα καλά) Γκαλέτι. Μετά από αυτούς θα μπορούσαν να βοοηθήσουν πολύ οι Νικοπολίδης (αν συνεχίσει έναν ακόμα χρόνο, που το βλέπω) και Ντάτολο (αν θελήσει να μείνει στον Ολυμπιακό, που δεν το βλέπω). Υπάρχει και μια μεγάλη σειρά από πολύ χρήσιμους παγκίτες σαν τον Ζαϊρί, τον Γκαλίτσιο, τον ΛούαΛούα, τον Στολτίδη, τον Ζεβλάκοφ, τον Κυριάκο Παπαδόπουλο, τον Γιάννη Παπαδόπουλο, τον Λεονάρντο και φυσικώ τω λόγω τον Τασούλη τον Πάντο. Προφανώς ο φετινός Ολυμπιακός έχει μεγάλο βάθος. Επιφάνεια δεν έχει. Από εδώ κι ύστερα αρχίζουν τα προβλήματα:

Ο Ραούλ Μπράβο θα μπορούσε να είναι ένας χρήσιμος παγκίτης, αλλά δεν νομίζω πως θα θελήσει να μείνει σ' αυτό τον ρόλο, οπότε λογικά θα πρέπει να βρει κάποια ομάδα που να παίζει.

Ο Ντομί είναι μια πολύ παρεξηγημένη περίπτωση. Προσωπικά τον θεωρώ ιδανικό αμυντικό για συνθήκες ελληνικού πρωταθλήματος. Με καλή μπάλα και αξιόπιστη σέντρα, αλλά με κάποια ευπάθεια στην άμυνα, πράγμα που σημαίνει ότι στην Ευρώπη θέλει και άλλον έναν ίδιο στην πλευρά του. Βεβαίως αυτό ισχύει στο Τσάμπινς Λιγκ, στο Europa που θα παίξουμε του χρόνου τα πράγματα είναι λίγο πιο απλά. Ένα ακόμα πρόβλημα είναι οι εύκολοι τραυματισμοί του. Επειδή όμως τα καλά αριστερά μπακ δεν αφθονούν στην Ελλάδα εγώ θα τον κρατούσα με την βεβαιότητα πως μπορώ να πάρω τουλάχιστον είκοσι ποιοτικά παιχνίδια κάθε σεζόν από αυτόν.

Ο Όσκαρ φέτος έχει αποδώσει σε όλη την κλίμακα από το 0 μέχρι το 10. Υπήρξαν κάποια παιχνίδια που ήταν καλός, σε ένα μάλιστα αναδείχτηκε πολυτιμότερος παίχτης. Κανένα όμως από αυτά δεν ήταν σημαντικό ή απέναντι σε δυνατό αντίπαλο. Συνήθως στους κρίσιμους αγώνες χάνεται. Τι ασφαλέστερο κριτήριο για να καταταγεί στα «αιώνια ταλέντα» και σε εκείνους που δεν αντέχουν το βάρος της φανέλας; Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι πως ο Όσκαρ είναι ποδοσφαιριστής «παλαιάς κοπής». Για την ακρίβεια «δεκάρι» παλαιού τύπου που χρειάζεται δύο επιθετικούς μπροστά του. Δυστυχώς αυτή η θέση στο ποδόσφαιρο έχει καταργηθεί. Κάτι τέτοιο ήταν κι ο Μπελούτσι. Κι αυτός δεν αρκούσε σαν δεύτερος κυνηγός κι αυτός δεν μπορούσε να παίξει στα άκρα. Το ζήτημα είναι γενικότερο καθώς στον Ολυμπιακό από τη διοίκηση μέχρι τους φιλάθλους πρέπει να καταλάβουν πως ο ρόλος του μεσοεπιθετικού πίσω από δύο κυνηγούς, δηλαδή το κλασικό 10, δεν υφίσταται πλέον. Όσο δε για τον φετινό Ολυμπιακό πρέπει να καταλάβουμε και κάτι άλλο το ίδιο σημαντικό: Δεν ήταν οι τελικές μπαλιές που έλειψαν. Η κάθετη κίνηση για τις υποδεχτούν οι κυνηγοί έλειψε. Συν τοις άλλοις το συμβόλαιό του Όσκαρ -κληρονομιά της εποχής Βαλβέρδε- είναι αρκετά ακριβό. Πρέπει να φύγει με τις ευχές μας για καλή συνέχεια στην καριέρα του και με τη συμπάθειά μας.

Πάμε τώρα σε τέσσερις περιπτώσεις πολύπλοκες:

Ο Ντιόγο παίζει σαν πρώην ποδοσφαιριστής. Δυστυχώς έχει κοστίσει πολλά για να μπορεί να αδιαφορήσει κανείς. Αν υπάρχει τρόπος να επανέλθει από του χρόνου (διότι φέτος το θεωρώ αδύνατο) σε αυτό που ήταν τους πρώτους μήνες του στην Ελλάδα, αξίζει η προσπάθεια. Φοβάμαι όμως πως κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο. Άλλωστε στη ζωή (και στη μπάλα φυσικά) υπάρχει και η χασούρα. Τι να πει κι ο ιδιοκτήτης της Σαχτάρ με τον Καστίγιο...;

Ο Ντουντού κάνει κι αυτός μια κακή χρονιά. Θυμίζω πως όταν ήρθε στον Ολυμπιακό ήταν εν ενεργεία διεθνής της Εθνικής Βραζιλίας. Το χειρότερο βεβαίως είναι πως δείχνει και αρκετά επηρμένος. Μέχρι το τέλος της σεζόν πρέπει να έχει επανέλθει, αλλιώς όσο πιο γρήγορα φύγει, τόσο πιο γρήγορα θα ψάξει η ομάδα για έναν δημιουργικό αμυντικό χαφ.

Πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω ότι ο Μαρέσκα είναι η πολυτιμότερη μεταγραφή που έγινε στον Ολυμπιακό (και στην Ελλάδα) τα τελευταία χρόνια. Το έδειξε μόνο σε λίγους αγώνες στο Τσάμπιονς Λιγκ. Μου φαίνεται πως το κυριότερο πρόβλημά του είναι η φυσική κατάσταση. Ας γίνει -επιτέλους- μια σωστή καλοκαιρινή προετοιμασία και ας κριθεί του χρόνου οριστικά.

Ο Λεδέσμα πάντα έπαιζε αυτό που μπορούσε. Και πάντα μπορούσε να είναι καλός ανασταλτικά και λίγος στην ανάπτυξη. Ο καλός Λεδέσμα όμως τρώει μόνος του το αντίπαλο κέντρο. Εγώ θα τον κρατούσα. Έστω για να δω πως θα ήταν η απόδοσή του μια χρονιά που θα κάνει διακοπές (πράγμα που δεν του συμβαίνει εδώ και πέντε χρόνια καθώς πηγαινοέρχεται στα πρωταθλήματα της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής).

Για τους νεαρούς ποδοσφαιριστές έχω μια αρχή: ο παίχτης που είναι να κάνει καριέρα θα το δείξει από το πρώτο του παιχνίδι. Ισχύει από τον Δεληκάρη μέχρι τον Μέσι. Από τους νέους του Ολυμπιακού νομίζω πως μπορούμε να περιμένουμε κάποια πράγματα από τον Κατσικογιάννη κυρίως και ίσως από τον Σοϊλέδη (που φέτος είχε τραυματισμό σοβαρό) και τον Φετφατζίδη. Πάντως από το πρώτο παιχνίδι τους δεν είδα κανέναν Δεληκάρη...

"Πέτρινα Χρόνια"

2010-01-26T13:22:00.001+02:00

Λέτε να έρθουν πάλι αυτά που -κινηματογραφικά- ονομάζουμε «πέτρινα χρόνια»; Λέτε να έρθει η περίοδος που μια ομάδα με πάθος, με μαγκιά, με καλό έως πολύ καλό κατά διαστήματα ποδόσφαιρο, με οπαδούς -κυρίως αυτούς- με αξιοπρέπεια αθλητική, με ποδοσφαιριστές σαν τον Ντέταρι, τον Λιτόφτσενκο, τον Προτασόφ, τον Αναστόπουλο, και άλλους της ίδιας εμβέλειας με προπονητές σαν τον Μπλαχίν και τον Πέτροβιτς, θα κατακτήσει μέσα σε δέκα ολόκληρα χρόνια μόνο δύο Κύπελλα; Λέτε να ξαναγίνει τόσο δυσώδες το ελληνικό ποδόσφαιρο όπως εκείνες τις εποχές; Εποχές που οι νόμοι του ελληνικού κράτους είχαν γίνει κουρελόχαρτα. Που κάποιος ποδοσφαιριστής ονόματι Ευστράτιος Αποστολάκης υπέγραφε διπλά συμβόλαια, αλλά δεν τον τιμωρούσε κανείς. Που ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού έμπαινε στο γήπεδο με πιστόλι ανά χείρας. Που ο ίδιος πρόεδρος έκανε σκουπίδι έξω από τα αποδυτήρια του Ολυμπιακού Σταδίου σε πανελλήνια τηλεοπτική μετάδοση κάποιον αστυνομικό ονόματι Ζουμπούλη. Που αγώνες του Ολυμπιακού διακόπτονταν στο τελευταίο πεντάλεπτο κι ενώ ο Ολυμπιακός είχε σίγουρη τη νίκη. Που αυτοί οι αγώνες επαναλαμβάνονταν ολόκληροι , ενώ για ίδιο συμβάν σε άλλο ματς τιμωρούσαν τον Ολυμπιακό με μηδενισμό και αφαίρεση βαθμών. Που ο εκμαυλιστής ποδοσφαιριστών και σωματείων είχε στην άμεση ιδιοκτησία του δύο ομάδες του πρωταθλήματος και στην έμμεση άλλες τέσσερις. Να τις μετρήσουμε; ΟΦΗ, Κόρινθος, Δόξα Δράμας, Αθηναϊκός, Απόλλωνας.
Που δρούσε ο αλήστου μνήμης διαιτητής Σπανέας και ο ακόμα αθλιότερος πρόεδρος της ΕΠΟ Τριβέλλας. Που δρούσαν μαζί τους οι Κυφωνίδης, Μπίκας, Ζακεστίδης, Μποζατζίδης, Αμπελάκιας, Λάτσιος, Τεβεκέλης, Φλώτσιος κ.ο.κ. Που έζεχνε το σκάνδαλο Χουαν Ραμόν Μπουμπλή, ύστερα το σκάνδαλο Ραούλ Αλβάρο Μπιστάκη, ύστερα το σκάνδαλο Κιάπε (και «Θαλή» φυσικά...) και πάει λέγοντας... Που ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της περιόδου, ο Πάρις Γεωργακόπουλος, αναγκαζόταν να σταματήσει το ποδόσφαιρο σε νεαρότατη ηλικία. Που ποδοσφαιριστές-εγκληματίες σαν τον Καλλιτζάκη έχαιραν απολύτου ασυλίας. Που η ανύπαρκτη δωροδοκία (με γούνες...) του διαιτητή Άνχελ Νιέτο (σα να λέμε του ευρωπαίου Σπανέα, Ζλατάνου, Βουράκη. Ακρίδα κ.λπ) χάριζε το «Κύπελλο Καλής Πορείας» στον «πρέσβη».
Που... που... που...
Λέτε πως μπορούν να επιστρέψουν πάλι εκείνα τα χρόνια;
Εγώ πάντως λέω πως όχι....

Ο μαύρος, ο σκύλος, ο Χατζησκούλ...

2010-01-20T13:40:00.004+02:00

Γιατί οι γαύροι ξέρουμε να τιμούμε και τους αντιπάλους: Σήμερα στο «Φως», κάτω-κάτω στην πρώτη σελίδα, υπάρχει η είδηση: «Έφυγε ο Χρήστος Χατζησκουλίδης». Αυτή είναι η μοναδική πρωτοσέλιδη αναφορά του υπερτροφικού αθλητικού μας τύπου για τον θάνατο ενός από τους χαρακτηριστικότερους ποδοσφαιριστές που πέρασαν από τα ελληνικά γήπεδα και σίγουρα του σημαντικότερου για την ομάδα του Αιγάλεω.
Ο Χρήστος Χατζησκουλίδης, ο «μαύρος», ο «ψηλός», ήταν εκπρόσωπος μιας γενιάς ποδοσφαιριστών που έπαιζαν πρωτίστως από πάθος για το ποδόσφαιρο, γιατί γούσταραν το παιχνίδι, από «καύλα» για τη μπάλα .
Βαρύ και σωματώδες σέντερ φορ έβαζε γκολ με τη σέσουλα κυρίως στα γήπεδα της Β’ Εθνικής που αγωνίστηκε για 10 περίπου περιόδους . Με 150 γκολ είναι ο δεύτερος σκόρερ όλων των εποχών στη συγκεκριμένη κατηγορία, πίσω από τον Ηλία Χατζηελευθερίου που όμως αγωνίστηκε για 20 χρόνια στη Β’ Εθνική. Ο τρόπος του ήταν κυρίως η κεφαλιά. Λογικό αν σκεφτείς ότι με τα 190 εκατοστά του υπήρξε ένας από τους ψηλότερους ποδοσφαιριστές των πρωταθλημάτων μας. Το σωματικό του εκτόπισμα τον έκανε πολύ δυνατό στις μονομαχίες στον αέρα και -καθώς υπήρξε ο πρώτος έλληνας ποδοσφαιριστής που είχε τόσο δουλεμένη σωματοδομή, ανάλογη με εκείνη των σημερινών ποδοσφαιριστών- συνήθως και μάλιστα σε εποχές που το μαν-του-μαν ήταν όρος απαράβατος, δεν αρκούσε ένας αμυντικός για το μαρκάρισμά του, αλλά απασχολούσε τουλάχιστον δύο.
Ο Χρήστος γεννήθηκε στον Πειραιά και πρώτα-πρώτα έπαιξε μπάλα στον Απόλλωνα Ρέντη. Από εκεί στα 1971 μεταγράφηκε σε μια από τις πέντε καλύτερες ομάδες του Πειραιά, στον Ατρόμητο στα Καμίνια. Εδώ έμεινε για έξι χρόνια (πάντα στην Β’ Εθνική) μέχρι το καλοκαίρι του 1977 που βρέθηκε στον Α.Ο. Αιγάλεω στην πρώτη πια κατηγορία. Στην Α’ Εθνική με το «Σίτι» έπαιξε σε τρεις σεζόν, 1977-’78, 1978-’79 και 1983-’84 πετυχαίνοντας 16 γκολ ενώ στις υπόλοιπες χρονιές ακολούθησε το Αιγάλεω στην Β’ Εθνική όπου αναδείχτηκε πάντα πρώτος ή μέσα στους πρώτους σκόρερ της κατηγορίας, με καλύτερες περιόδους εκείνες του 1981-’82 (28 τέρματα, πρώτος σκόρερ και των δύο ομίλων) και 1982-’83 (24 γκολ, πρώτος σκόρερ στον Νότιο Όμιλο).
Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτά τα επιτεύγματα τα πετύχαινε παίζοντας συχνά στα μισούς αγώνες της σεζόν, τις περισσότερες φορές τιμωρημένος από τη διοίκηση του Αιγάλεω για πειθαρχικά παραπτώματα, στην ουσία τιμωρημένος γιατί διεκδικούσε κάποια εργασιακά δικαιώματα, όπως η δυνατότητα να μεταγραφεί σε κάποια από τις «μεγάλες» ομάδες που τον είχαν ζητήσει (κυρίως η ΑΕΚ). Ήταν τα χρόνια που οι ποδοσφαιριστές λίγο απείχαν από την κατάσταση του δουλοπάροικου με φεουδάρχη-αφέντη το (υποτίθεται) ερασιτεχνικό σωματείο...
Μετά από μια τέτοια προστριβή με τον Βίκτωρα Μητρόπουλο, πρόεδρο του Αιγάλεω, έφυγε οριστικά από την ομάδα, αλλά συνέχισε να παίζει ποδόσφαιρο σε μικρότερες κατηγορίες μέχρι τα 38 του χρόνια (η «καύλα» που λέγαμε) στα 1990. Εκεί τον συναντήσαμε πολλοί ποδοσφαιριστές της γενιάς μου-με το ανάλογο δέος από την πλευρά μας- σαν αντίπαλο στις μικρές κατηγορίες της Αθήνας και του Πειραιά.
Έπαιξε διαδοχικά σε Νεάπολη Πειραιά, Ακράτητο Άνω Λιοσίων, Φλόγα Περιστερίου και Αγία Ελεούσα.
Αργότερα θα προπονήσει τον Θεμιστοκλή Αθηνών (ομάδα που από τα τοπικά έφτασε στις εθνικές κατηγορίες), ενώ για ένα μικρό διάστημα θα είναι βοηθός του Γιώργου Χατζάρα στο "Σίτι".
Παντρεμένος με δύο παιδιά, ένα αγόρι που κληρονόμησε το ύψος και το κορμί του Χρήστου και παίζει μπάσκετ και ένα κορίτσι. Να ζήσουν να τον θυμούνται όπως όλοι εμείς που τον χαρήκαμε στα γήπεδα.

Μάγος ...ακόμα!!!

2010-01-15T17:59:00.000+02:00

Ο μάγος Ζιοβάνι μόλις χθες:
http://www.sport24.gr/html/ent/090/ent.338090.asp

Γιατί έχασε ο Θρύλος (άντε για να γελάσουμε λιγάκι...)

2010-01-13T15:30:00.003+02:00

Ιδού τα πραγματικά αίτια της ήττας από την ΑΕΚ:

http://freddos.yooblog.gr/2010/01/12/1665/

Μάγκας.

2010-01-11T18:17:00.003+02:00

Λέει ο Θανάσης Σκρουμπέλος στο βιβλίο του για την παρουσία του μεγάλου δασκάλου Μάρτον Μπούκοβι στον Ολυμπιακό, πως την εποχή του οι γειτονιές είχαν όλα τα χρώματα. Ήταν και «κόκκινες» και «πράσινες» και «κίτρινες» και «μπλε». Σε κάθε γειτονιά υπήρχαν οπαδοί όλων των ομάδων και αναρωτιέσαι τι είναι εκείνο που έκανε τα παιδιά μιας συνοικίας στην Αθήνα, στην Λάρισα, στην Καλαμάτα ή στην Ξάνθη να γίνουν ολυμπιακοί. Γιατί κάποιος έγινε ΑΕΚτζής, ο άλλος παναθηναϊκός , ο τρίτος απολλωνιστής και ούτω καθεξής;
Για τους οπαδούς των υπολοίπων ομάδων δεν ξέρω. Υποθέτω βεβαίως κάποια πράγματα, κάποιους από τους μηχανισμούς που σε κάνουν φίλαθλο του ΠΑΟ ή της ΑΕΚ ή του Πανιώνιου ή του ΠΑΟΚ και του Άρη, αλλά ως μη οπαδός τους , ούτε τη βεβαιότητα έχω πως μαντεύω σωστά, ούτε και μ’ ενδιαφέρει στο φινάλε. Ξέρω πολύ καλά όμως γιατί γίναμε ολυμπιακοί. Και ο λόγος είναι απλούστατος και μοναδικός: Για τον χαρακτήρα αυτής της ομάδας, για τον ύφος της, για τη στάση της, για το στίγμα της στην ελληνική πραγματικότητα.
Λέει ο σύγγαυρος Τάσος Δαυϊδόπουλος σε πρόσφατη συζήτηση απευθυνόμενος σε οπαδό του Ολυμπιακού από τον Πειραιά: «εσύ έγινες ολυμπιακός γιατί γεννήθηκες στον Πειραιά, εγώ γεννήθηκα στον Σταθμό Λαρίσης κι έγινα γαύρος γιατί ο Ολυμπιακός ήταν η πιο μάγκικη ομάδα» και έτσι συνοψίζει το μόνο πραγματικό γενεσιουργό αίτιο της οπαδικής μας ένταξης.
Ολυμπιακοί γίναμε γιατί στην ομάδα αυτή αναγνωρίσαμε πάγια συστατικά που δεν βρήκαμε στις υπόλοιπες. Το θάρρος σε όλες τις συνθήκες και ενάντια σε κάθε πρόβλεψη και στατιστική (ακόμα και η χαρακτηρισμένη από τους άλλους ως υπερφίαλη φιλοδοξία να κατακτήσουμε ευρωπαϊκό τίτλο στο ποδόσφαιρο δείχνει το μέγεθος του θάρρους που χαρακτηρίζει τον σύλλογο και τους οπαδούς του). Η παρρησία στις δυσκολίες και η έλλειψη φόβου. Ο Ολυμπιακός είναι η πρώτη ομάδα που αντιμετώπισε συνθήκες συστηματικής βίας στην Ελλάδα με την κρατική ανοχή, αν όχι και με την στήριξη του κράτους, ήδη από τις εποχές της χούντας. Η προσήλωση στη νίκη και στον στόχο. Δεν είναι τυχαίο πως ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς είναι μακράν ο πλουσιότερος σε τίτλους σύλλογος της χώρας -και ένας από τους μεγαλύτερους στον κόσμο. Ο Ολυμπιακός είναι νικητής, ποτέ η ομάδα ή ο φίλαθλός της δεν θα προτιμήσει μια ήττα, όσο τιμητική κι αν είναι, ποτέ δεν θα συμβιβαστεί μ’ αυτή. Ο γαύρος όταν χάνει δεν κοιμάται, άλλοι όταν χάνουν το ρίχνουν στον ύπνο και ενίοτε στην ....αδικία.
Δεν βρίσκω καλύτερη λέξη στην ελληνική γλώσσα για να εκφράσει όλα τα παραπάνω από το ουσιαστικό ΜΑΓΚΙΑ.
Για αυτό γίναμε λοιπόν ολυμπιακοί, γιατί ο Ολυμπιακός είναι μάγκας! Και μάγκας θέλουμε να παραμείνει και κριτική κάνουμε κυρίως και πρώτα από κάθε άλλη φορά όταν βλέπουμε πως λιγοστεύει η μαγκιά της ομάδας μέσα στο γήπεδο.
Τι τον πειράζει, τι τον ενοχλεί τον οπαδό του Θρύλου; Μια νίκη που δεν ήρθε; Μερικοί βαθμοί που χάθηκαν στο πρωτάθλημα; Η αλλοπρόσαλλη τακτική αντιμετώπιση των αγώνων από τον Ζίκο; Η συμμετοχή του Όσκαρ στην αριστερή πλευρά του κέντρου που δεν υφίσταται καν ως παίκτης και όχι πάνω στον άξονα που μπορεί να διαπρέψει; Η εξαφάνιση από την ενεργό δράση του Στολτίδη, του Λεντέσμα και του Ζαϊρί; Η παράταξη δύο, ενός ή και κανενός αμυντικού χαφ στον αγώνα με την ΑΕΚ ενάντια σε κάθε ποδοσφαιρική λογική ή η συμμετοχή τριών αμυντικών χαφ στον αγώνα ενάντια στην αδύναμη Λάρισα (επίσης ενάντια σε κάθε ποδοσφαιρική λογική); Οι μεταγραφές που δεν γίνονται ή γίνονται κατόπιν εορτής; Όχι βέβαια! Τίποτα από όλα αυτά δεν μας ενοχλεί και οπωσδήποτε τίποτα από όλα αυτά δε μας ενοχλεί περισσότερο από την εικόνα των ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ που στη λήξη του παιχνιδιού μέσα στο Καραϊσκάκη (!) ορμούν μαινόμενοι στον διαιτητή μετά από έναν αγώνα που στον Ολυμπιακό δεν έχει μετρήσει καταφανέστατο γκολ και δεν έχουν αποβληθεί δύο παίκτες της ΑΕΚ, ενώ οι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού αποχωρούσαν χαλαροί για τα αποδυτήρια.
Γίναμε ολυμπιακοί γιατί ο Ολυμπιακός είναι μάγκας, ας το καταλάβουν όλοι οι συντελεστές αυτής της ομάδας (από τον πρόεδρο μέχρι τον φροντιστή) πριν αναγκαστούν να το εξηγήσουν οι ίδιοι οι οπαδοί...

Θρύλος!!!

2009-12-10T10:39:00.003+02:00

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά ο Ολυμπιακός προκρίνεται αποκλείοντας μεγάλους αντιπάλους. Πρόπερσι ήταν η Βέρντερ και η Λάτσιο, πέρυσι (στο UEFA) η Μπενφίκα και η Χέρτα, αμφότερες πρωτοπόροι στα εθνικά τους πρωταθλήματα, φέτος η Σταντάρ Λιέγης και η Αλκμάαρ.

Συγχαρητήρια σε όλους, αλλά ειδικά σε ποδοσφαιριστές που δεν έχαιραν υψηλής δημοφιλίας, όμως βοήθησαν καθοριστικά στην προσπάθεια της ομάδας.

Ο πρώτος κι ο δεύτερος (παντού).

2009-11-30T14:07:00.003+02:00

Ο Ολυμπιακός κέρδισε γιατί είναι νικητής. Γιατί πάντα ήταν νικητής, από την πρώτη μέρα που δημιουργήθηκε. Νικητής και κυριαρχικός. Ο ΠΑΟ από την άλλη είναι ύπουλος και βυσσοδόμος, παρασκηνιακός και ευνοούμενος της εκάστοτε εξουσίας, διπλωμάτης στην καλύτερη, γλοιώδης αυλοκόλακας στην χειρότερη και πάντα ικανός μηχανορράφος που αναρριχάται στην κορυφή έρπειν. Σαν γνήσιος εκπρόσωπος κάθε κατεστημένου απεχθάνεται την οργή και την ένταση, διότι η οργή, η ένταση, το πάθος είναι το καταφύγιο του αδικημένου, εκείνου που βρίσκεται στην απ' έξω και όχι εκείνου που "έχει και κατέχει". Αυτά ήταν, είναι και θα είναι πάντα τα διαφορετικά χαρακτηριστικά των δύο "αιωνίων".

Ο ΠΑΟ δεν αντιμετώπισε το παιχνίδι επιστρατεύοντας τα πάγια προσόντα του, αλλά προσπάθησε να το πάει στην ένταση και στο νταηλίκι. Λοιπόν (όπως λέει κι ο Γιώργος Μίρτσος) στην Ελλάδα υπάρχουν δύο ομάδες που για να τις κερδίσεις πρέπει να τις πας "λάου-λάου" και στα μουλωχτά, με χαμηλό προφίλ, "σεμνά και ταπεινά". Ο Ολυμπιακός κι ο ΠΑΟΚ. Αν πας με πολεμικό στυλ, υπεροψία και τσαμπουκά, τότε είσαι οπωσδήποτε χαμένος...

Αυτό έγινε και χθες και γι αυτό ο Παναθηναϊκός έχασε στο Καραϊσκάκη από τις φανέλες του Ολυμπιακού, κυριολεκτικά από τις φανέλες. Πράγμα που επιβεβαιώθηκε και στο μπάσκετ,όπου τα παιδιά του Ολυμπιακού με εξαιρετική εμφάνιση και τις πιο χαρακτηριστικά ερυθρόλευκες ριγωτές φανέλες κατέληξαν σε μια επιβλητική στην διαύγειά της νίκη επί του αιωνίου δεύτερου...

Υ.Γ.1: Δεν είναι κακό να είσαι δεύτερος, είναι τιμητικότατη η θέση και βεβαίως ο ΠΑΟ είναι μεγάλος σύλλογος και πολύ δυνατός αντίπαλος. Όμως μέρες σαν τη χθεσινή δείχνουν τη διαφορά στο μέταλλο των δύο σωματείων.

Υ.Γ.2: Χθες στο γήπεδο Καραϊσκάκη οι οπαδοί του Ολυμπιακού επιδείκνυαν (ως "λάβυρα" υποθέτω) δύο πανώ από κάποιον σύνδεσμο φίλων του ΠΑΟ, που φαίνεται να είναι στην περιοχή μας. Δεν ξέρουμε που ακριβώς βρίσκεται και πως βρέθηκαν τα πανώ στα χέρια των φίλων του Ολυμπιακού (ελπίζουμε όχι με μία από τις - τόσο συχνές τελευταία - πολεμικές σχεδόν συγκρούσεις ανάμεσα στους αντιπάλους οπαδούς). Πάντως αυτό που είναι βέβαιο είναι πως χθες σε κάθε γκολ και κάθε καλάθι του Θρύλου όλη η γειτονιά σηκωνόταν στο πόδι από τους πανηγυρισμούς....

Αλκμάαρ-Ολυμπιακός 0-0

2009-11-25T12:29:00.004+02:00

Η ομάδα έπαιξε έξυπνα στην Ολλανδία και κατάφερε να πάρει ό,τι ζητούσε. Είναι ξεκάθαρο πως αν και πιο ακριβή η Αλκμάαρ δεν είναι μεγάλη ομάδα. Χθες είχαμε την αίσθηση πως μόνο με κάποιο σημαντικό δικό του λάθος μπορούσε να δεχτεί γκολ ο Ολυμπιακός. Από την άλλη θα μπορούσε να ζητήσει ίσως και κάτι περισσότερο στο παιχνίδι. Μια-δυο ευκαιρίες έγιναν, αλλά δεν ήταν αρκετές για να κερδίσουμε. Όπως και να έχει όταν παίζεις με μείον 7 βασικούς σου ποδοσφαιριστές τα πράγματα δεν είναι εύκολα, άλλα κάποια στιγμή πρέπει να βρεθεί και τι φταίει για όλους αυτούς τους τραυματισμούς. Χρειάζεται να τοποθετηθεί και η διοίκηση πάνω στο ζήτημα. Ήταν θέμα κακής προετοιμασίας; Ήταν ζήτημα ισχυρών φορτίων που επέβαλε η προπόνηση του Ζίκο τις πρώτες βδομάδες του στην ομάδα; Είναι απλώς θέμα τύχης; Όπως και να έχει πρέπει να υπάρξει σαφής απάντηση στο ζήτημα που κατά τη γνώμη μας αποτελεί την πρώτη αιτία για το ανησυχητικό ξεκίνημα της σεζόν.

Να μια εκτίμηση για την απόδοση των παικτών στο χθεσινό παιχνίδι.

Νικοπολίδης:

Όπως σχεδόν πάντα εξαιρετικός. Με μία πολύ σημαντική επέμβαση και μία άλλη ακόμα δυσκολότερη σε απ' ευθείας φάουλ από τα πλάγια, για το οποίο όμως ο διαιτητής δεν είχε δώσει ακόμη την άδεια να εκτελεστεί.

Γκαλίτσιος:

Δεν ήταν κακός, πέρα από τα αμυντικά του καθήκοντα προσπάθησε να ανεβαίνει κάποιες φορές την πλευρά του. Βεβαίως αυτού του επιπέδου η απόδοση δεν θα ήταν αρκετή να του δώσει θέση βασικού στον Ολυμπιακό 7 ή 8 χρόνων πριν. Μπορεί να βελτιωθεί.

Ραούλ Μπράβο:

Ξεκίνησε πολύ άσχημα, παρουσιάζοντας τις γνωστές του αδυναμίες που φέτος κάνουν συχνά την πλευρά του ευάλωτη. Στο δεύτερο ημίχρονο αντίθετα ήταν από τους καλύτερους του γηπέδου αν και πάλι ένα-δυο λάθη του θα μπορούσαν να στοιχίσουν. Πάντως και αμυντικά και επιθετικά με πολλά ανεβάσματα και μια εξαιρετική πάσα στην πλάτη της άμυνας των Ολλανδών βελτιώθηκε πολύ.

Μέλμπερκ:

Σπουδαίος. Μια από τις μεγαλύτερες και πιο χρήσιμες μεταγραφές του Ολυμπιακού όλων των εποχών. Μόνο και μόνο γιατί το αξίζει αυτός θα ήταν κρίμα αν φέτος δεν κατακτήσουμε το πρωτάθλημα.

Ζεβλάκοφ:

Επίσης εξαιρετικός και πάντα αξιόπιστος. Η σημαντικότερη κληρονομιά της εποχής Σόλιντ και δεν ήταν και πολλά αυτά που άφησε ο Νορβηγός για να λέμε την αλήθεια.

Μαρέσκα:

Χειρότερος από όσο μπορεί. Και μπορεί πολύ. Η γνώμη μας είναι πως πρόκειται για την καλύτερη μεταγραφή των τελευταίων τριών τεσσάρων ετών στην Ελλάδα. Πρέπει επειγόντως να ξαναφτάσει την απόδοση που είχε στον αγώνα με την Σταντάρ στο Καραϊσκάκη.

Ντουντού:

Κάνει μια κακή χρονιά και σου δίνει την αίσθηση πως είναι ελαφρώς επηρμένος. Χθες δεν ήταν πάντως πολύ κακός. Έτρεξε πολύ. Έστω.

Λεονάρντο:

Παίζει εξ ανάγκης στα χαφ, αυτό είναι γνωστό. Δεν ήταν κακός, αλλά δεν έκανε και σπουδαία πράγματα.

Όσκαρ:

Ίσως ο καλύτερός του αγώνας από τότε που παίζει στην ομάδα. Παραμένει μυστήριο. Μπάλα ξέρει άφθονη, αν το έδειχνε συχνότερα θα άλλαζε τις ισορροπίες...

Ζαϊρί:

Πολύ καλό παιχνίδι το χθεσινό του, αλλά η ευκαιρία που έχασε στο πρώτο ημίχρονο ήταν από αυτές που δεν σου παρουσιάζονται συχνά. Πράγματι δεν ξαναπαρουσιάστηκε. Χαφ με επιθετικές τάσεις, αλλά με τόση λίγη επαφή με το γκολ...Κρίμα.

Μήτρογλου:

Προσπάθησε, όπως σχεδόν πάντα προσπαθεί. Δεν είναι (ακόμα τουλάχιστον) ο μεγάλος κυνηγός, αλλά -όπως είναι τώρα η ομάδα- είναι ο μόνος. Πάλι καλά να λέμε. Παρεμπιπτόντως χθες έβαλε ένα γκολ μόνο που ο διαιτητής είχε σφυρίξει νωρίτερα φάουλ σε βάρος του. Δεν υπήρχε φάουλ...

Πάντος:

Ο Τασούλης μπήκε μόνο για να χαθούν κάποια δευτερόλεπτα καθαρού χρόνου και να έρθει πιο γρήγορα η λήξη του αγώνα.

Ζίκο:

Αν και μάλλον δεν είναι ο καλύτερος κόουτς του πλανήτη κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, χθες διαχειρίστηκε σωστά τον αγώνα. Δεν έκανε αλλαγή, διότι πράγματι με τον ελλειπέστατο πάγκο που είχε, αλλά και με βάση τη ροή του ματς δεν υπήρχε τίποτα για να αλλάξει.

Τη νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι

2009-11-24T11:17:00.004+02:00

Ο Μάρτον Μπούκοβι είναι ένας από εκείνους τους ανθρώπους που πέρασαν στην μυθολογία του Ολυμπιακού Πειραιώς. Δίπλα σε μυθικά ονόματα, όπως αυτό του κυρ Αχιλλέα του Γραμματικόπουλου, των Ανδριανόπουλων, του Νίκου του Γουλανδρή, των ποδοσφαιριστών θρύλων της δεκαετίας του '50 και τόσων άλλων. Είναι όμως ο πρώτος ξένος που κατέκτησε μια τέτοια θέση στη συλλογική μνήμη των ολυμπιακών. Η σπάνια ομάδα των ετών '66-'67 με δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα είναι δικό του δημιούργημα. Φυσικό επακόλουθο της δουλειάς του και της ποδοσφαιρικής του ευφυΐας. Ο Μάρτον Μπούκοβι ανήκε στον στενό κύκλο των Μαγυάρων προπονητών που έχτισαν την παγκόσμια υπεροχή του ουγγρικού ποδοσφαίρου στα χρόνια του '50 και παρουσίασαν μια από τις πιο εντυπωσιακές εθνικές ομάδες όλων των εποχών.

Ευτύχησε βεβαίως να έχει στην διαθεσή του ποδοσφαιριστές όπως ο Χιντεγκούτι, ο Πούσκας, ο Σάντορ Κόσιτς, ο Τζίμπορ και οι υπόλοιποι μυθικοί εμπρηστές των ευρωπαϊκών γηπέδων και των ως τότε ποδοσφαιρικών βεβαιοτήτων. Αλλά και αυτή η φουρνιά ποδοσφαιριστών δικό του εν πολλοίς δημιούργημα ήταν καθώς οι ουγγρική προπονητική σχολή υπήρξε η πρώτη που έδωσε μεγάλη σημασία στις υποδομές και στις νεαρές ηλικίες.

Σε τεχνικό επίπεδο ο Μάρτον Μπούκοβι υπήρξε ένας από τους κύριους εισηγητές του επαναστατικού τότε 4-2-4 που άλλαζε τα δεδομένα του κλασικού WM. Αυτή τη δημιουργική ποδοσφαιρική αντίληψη και τις καινοτομίες του έφερε και στον Ολυμπιακό, όταν ήρθε στον Πειραιά για να κλείσει μια μεγάλη καριέρα που πρώτα ως ποδοσφαιριστή, στην πατρίδα του και στην Γαλλία και αργότερα ως προπονητή, στην Γιουγκοσλαβία, στην Ουγγαρία (στην θρυλική MTK και στην εθνική ομάδα) τον είχε καταστήσει πολυνίκη και πολυπρωταθλητή.

Η αποχώρηση του Μπούκοβι από τον Ολυμπιακό είναι ζήτημα κομβικό για το ελληνικό ποδόσφαιρο, για τον Ολυμπιακό, αλλά και συνολικά για την πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας, καθώς συνέβη στη δίνη της ανόδου της χούντας των συνταγματαρχών στην εξουσία. Συνιστώ ανεπιφύλακτα για κάθε γαύρο την ανάγνωση του βιβλίου του εξαίρετου Θανάση Σκρουμπέλου (σε πρόλογο του Ηλία Μπαζίνα και με τη βοήθεια της έρευνας και του φωτογραφικού αρχείου του Χρήστου Πιπίνη). Είναι μια πολύ σοβαρή δουλειά που ανοίγει πόρτες στη γνώση μας για την εποχή και τις συνθήκες που απομάκρυναν τον αγαπημένο "πατέρα" του Ολυμπιακού από την ομάδα.

Μάλιστα θα δανειστώ εδώ τη συμβουλή του Γιώργου Κεντρωτή που καλεί όλους τους ολυμπιακούς όχι απλώς να διαβάσουν, αλλά να μελετήσουν αυτό το βιβλίο.

Νωρίτερα ο Διονύσης Χαριτόπουλος, στο μικρό του αφήγημα με τίτλο 'Τη Νύχτα που Έφυγε ο Μπούκοβι" , από την ομώνυμη συλλογή διηγημάτων (εκδόσεις Εξάντας) περιγράφει με μοναδικά αληθινό τρόπο την αγάπη του κόσμου για τον "πατέρα". Να πως:

…Ήτανε όλοι εκεί.

Οι αγαπημένοι από τα παλιά. Από την Αγία Σοφία και τα Μανιάτικα· τον Άγιο Δημήτρη, τα Ταμπούρια και την Υπαπαντή. Αδειάσανε τα καφενεία και τα σφαιριστήρια.

Από τη λέσχη του Σταύρου ήρθε ο έβδομος αδερφός του ο Λουκάς, που αργότερα σκοτώθηκε με το μηχανάκι, ο Μάνθος ο Τζαμπαμάγκας, το δεξί μπακ του ΠΟΑΔ, ο κουρέας ο Λοΐζος που ’παιζε τερματοφύλακας, ο Φιρλίγκος, ο Πιεράκος, ο Γκέλος, που πέρναγε παραμάνες στα μάγουλά του χωρίς να ματώνει, τ' αδέρφια οι Αράπηδες, ένας απ’ τους Κριελάκους, ο Πιέρος ο μποξέρ κι όσοι απ’ το τάγμα Τσιλιβαραίων βρέθηκαν εκεί.

Απ’ το καφενείο του Κοτέα ήρθε ο Βαρελάς, ο Θοδωρής που κυνηγάει τους πούστηδες, ο Στέλιος ο Υγρασίας, οι Γαργαλάκοι, ο Καραβάς, το σέντερ φορ της ΠΟΑΔ, ο Τσούτας, ο Δρακούλης ο αστυφύλακας χωρίς τη στολή, ο Μονέδας, ένας απ’ τους Μαριόληδες, ο Πηλάλης, ο Μπαμπάτσικος, ο Κατσίκας η Αλήτρα και όσοι απ’ το τάγμα των Τσιλιβαραίων ήτανε εκεί.

Απ’ των «Κυνηγών» ήρθε ο Τσοτσός που ταξιδεύει, ο Μαγουλάς, ο Μηνάς κι ο γαμπρός του, ο Σπίγγος, ο Μηνάς ο νταβατζής, οι Γεωργακαράκοι, ο Θοδωρής το Φάντασμα, ο Γιώργος ο Τσίου, που χάθηκε τζάμπα, ο Μαυροειδάκος, τα Δίδυμα κι όσοι απ το τάγμα των Τσιλιβαραίων ήτανε εκεί.

Ήρθανε απ’ του Τσέχα, του Μπαθρέλου και του Τσαπατσάρη… Ο Βαρίτης, οι Μελάδες, ο Πέτρος ο Κεφάλας, ο Μιχάλης, που τον κλάψανε όλα τα Μανιάτικα. Ήρθανε οι δυο χασάπηδες που κάνανε στην Κορέα, κάτι παιδιά απ’ την Αμφιάλη, που κατεβαίνανε για μπαρμπούτι, κι όσοι απ’ το τάγμα των Τσιλιβαραίων δεν είχανε σειρά για ύπνο.

Την άλλη μέρα έγραψε και το Φως τι έγινε εκεί :

Πως είχε σταματήσει η συγκοινωνία κάτω απ’ το ξενοδοχείο της Καστέλας, πως ανεμίζανε ασπροκόκκινες σημαίες και κασκόλ· ανάβανε στριμμένες εφημερίδες και κεριά, κι οι πιο μικροί, με δάκρυα στα μάτια, φωνάζανε :

− Πατέρα! Μη φεύγεις!

Πως, όταν βγήκε ο Μπούκοβι στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου να τους ησυχάσει με τον Λάντος δίπλα του, δάκρυσε κι αυτός και έκανε και τους μεγάλους να χτυπιούνται :

− Πατέρα! Μη φεύγεις!… Πατέρα μη!… Μη φεύγεις! …

Έγραψε για τις φωτιές που ανάψανε μετά. Τους τσαμπουκάδες που γίνανε· το ξύλο που έπεσε στους γύρω δρόμους. Τις σπασμένες τζαμαρίες, το διαλυμένο καφενείο…

Έγραψε μερικά το Φως.

…Αλλά τι να καταλάβουνε αυτοί που γράφουνε!

Το Λιοντάρι του Πειραιά

2009-11-23T14:27:00.011+02:00

Όταν βρεθήκαμε στην Βενετία, στις αρχές Νοεμβρίου, πρώτο μας μέλημα ήταν να δούμε το σπουδαιότερο, από "ερυθρόλευκης" απόψεως, αξιοθέατο της πόλης. Το μαρμάρινο λιοντάρι που κοσμούσε την είσοδο του λιμανιού του Πειραιά με το παράξενο , σχεδόν ανθρωπόμορφο, πρόσωπο και που μάλιστα στη διάρκεια των "σκοτεινών αιώνων", δηλαδή στα χρόνια του μεσαίωνα, είχε δώσει το όνομα του στον Πειραιά, που ήταν τότε γνωστός ως Porto Leone ή Porto Drago. Ο υποφαινόμενος δίπλα στο Λιοντάρι του Πειραιά, στη Βενετία.

Άγνωστο παραμένει το ιστορικό της κατασκευής του και έχουν διατυπωθεί πολλές υποθέσεις. Άλλες κάνουν λόγο για γλυπτό της κλασικής εποχής,αν και οι Στραβωνας και Παυσανίας δεν το αναφέρουν στις περιγραφές τους για τον Πειραιά, άλλες υπολογίζουν πως κατασκευάσθηκε στον ΙΙ μ.Χ. αιώνα και άλλες τοποθετούν την δημιουργία του κάπου ανάμεσα στον ΧΙ και στον ΧV αιώνα.

Διάφορες υποθέσεις επίσης έχουν υπάρξει για τον λόγο για τον οποίο κατασκευάσθηκε καθώς και τον τόπο στον οποίο ήταν αρχικά τοποθετημένο. Μία εξ αυτών θέλει το λιοντάρι να φτιάχτηκε σε ανάμνηση της νίκης των Ελλήνων επί των Περσών στον Μαραθώνα και εκεί να στήθηκε αρχικώς.

Πάντως είναι βέβαιο πως δεν βρισκόταν πάντα στον μυχό του λιμανιού και μάλλον εκεί μεταφέρθηκε στα 1388. Έχει διατυπωθεί η άποψη πως νωρίτερα η θέση του ήταν κάπου ανάμεσα στον Τινάνειο Κήπο και το κτήριο της Εθνικής Τράπεζας, απέναντι από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας, πάντα φυσικά στην περιοχή του λιμανιού. Η ύπαρξη ενός σωλήνα που διέτρεχε την πλάτη του λιονταριού και κατέληγε στο στόμα του κάνουν πολύ λογική την πιθανότητα να είχε χρήση κρήνης.

Ένα ακόμα αξεδιάλυτο ζήτημα είναι το νόημα και η χρονολογία των επιγραφών που υπάρχουν χαραγμένες στην πλάτη του αγάλματος. Η υπόθεση που περισσότερο φαίνεται να προσεγγίζει την πραγματικότητα είναι πως οι επιγραφές έχουν χαραχθεί σε ρουνική γραφή, δηλαδή στη γραφή που χρησιμοποιούσαν οι σκανδιναβικοί λαοί πριν υιοθετήσουν το λατινικό αλφάβητο. Ενδεχομένως οι επιγραφές να χαράχτηκαν από τα χέρια Βαράγγων μισθοφόρων του στρατού της Κωνσταντινούπολης στα βυζαντινά χρόνια, αν και πολλοί μελετητές αμφισβητούν αυτή την εκδοχή. Μια πιθανή μετάφραση των επιγραφών έχει ως εξής: "Ο Άσμουδ με τον Ασγείρ, Θορλείφ, Θορ και Ιβάρ, χάραξαν τις επιγραφές αυτές κατόπιν παραγγελίας του Χάραλδ του Μακρού παρά την οργή των Ελλήνων να τους εμποδίσουν" και "Ο Χάνων με τον Ουλφ, Άσμουνδ και Οέρν κυρίευσαν αυτό το λιμάνι. Αυτοί μαζί με τον Χάραλδ τον Μακρό επέβαλαν βαριές χρηματικές ποινές εξ αιτίας της αποστασίας του ελληνικού λαού. Ο Δαλκ αιχμαλωτίστηκε, ο Έγιλ κι ο Ραγνάρ εκστράτευσαν σε Ρουμανία και Αρμενία." Το μόνο πάντως βεβαιωμένα ιστορικά υπαρκτό πρόσωπο από αυτά που αναφέρουν οι επιγραφές (αν και εφ' όσον είναι σωστή η παραπάνω μετάφραση) είναι ο Χάραλδ ο Μακρός.

Για πρώτη φορά ο Πειραιάς αναφέρεται ως Porto Leone στον χάρτη του Βενετσιάνου Pietro Visconti στα 1318. Οι Τούρκοι ονόμαζαν κι εκείνοι τον Πειραιά "ασλάν" λιμάνι, δηλαδή λιμάνι του λιονταριού. Στα 1687-88, ο ναύαρχος και μετέπειτα δόγης της Γαληνοτάτης, Morosini μαχόταν στην περιοχή της Αττικής εναντίον των Οθωμανών. Κατά την αποχώρηση του θεώρησε καλό να πάρει μαζί του κάθε λιοντάρι που βρέθηκε στο δρόμο του. Κάπως έτσι το Λιοντάρι του Πειραιά κατέληξε να στολίζει σήμερα την είσοδο του Παλαιού Ναυστάθμου της Βενετίας, ενώ στον Πειραιά έχει μείνει μόνο ένα αντίγραφό του, τοποθετημένο στην μπούκα του λιμανιού, απέναντι ακριβώς από το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής Χατζηκυριακείου. Το αίτημα για την επιστροφή του αυθεντικού συμβόλου της πόλης στην φυσική του θέση παραμένει πάντα επίκαιρο.

Το αντίγραφο του Λιονταριού στον Πειραιά

Υ.Γ.1)Με το Λιοντάρι του Πειραιά έχουν συνδεθεί πολλοί λαϊκοί θρύλοι. Ένας από αυτούς αναφέρει πως μια Τουρκάλα έγκυος κοίταξε το άγαλμα και γέννησε ευθύς αμέσως ένα πλάσμα με πρόσωπο λιονταριού, αυτιά λαγού και πόδια μικρού παιδιού που αμέσως άρχισε να πηδά στο έδαφος και να γαυγίζει. Κάπου εδώ ο θρύλος μπερδεύεται με την πραγματικότητα και περιγράφει πως το σκότωσαν αμέσως και απαγόρευσαν στον Γάλλο γιατρό Fouchon που ήταν εκεί να το ταριχεύσει και να το στείλει στη Γαλλία.

Υ.Γ.2) "Ασλάν" δηλαδή λιοντάρι, θα ονομάσουν αιώνες αργότερα οι Τούρκοι και τον θρυλικό ερυθρόλευκο σέντερ μπακ Ανδρέα Μουράτη, εντυπωσιασμένοι από την δύναμη και το πάθος που έβγαζε στο παιχνίδι του.

Υ.Γ.3)"Porto Leone" λέγεται σήμερα και ένας από τους πιο δραστήριους και δυναμικούς συνδέσμους φιλάθλων του Ολυμπιακού μας.

Μετά από μια περίοδο αδράνειας...

2009-11-12T11:01:00.001+02:00

...λόγω πολλών υποχρεώσεων, η σελίδα μας είναι έτοιμη να δραστηριοποιηθεί πάλι. Περιμένουμε τις συνεργασίες όλων.

Παναθηναϊκός, επιστροφή στις ρίζες...

2009-07-09T15:48:00.001+03:00

Αντιγράφω από http://www.enet.gr/ :

Εκλεκτός της χούντας, λοχαγός των Καταδρομών, δεξί χέρι του πανίσχυρου γ.γ. Αθλητισμού, Κωνσταντίνου Ασλανίδη, την εποχή της δικτατορίας και διορισμένος από αυτήν, πρόεδρος του συλλόγου, ήταν ο Μιχάλης Κίτσιος, που εκλέχτηκε προχθές νέος πρόεδρος του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού. Από τον πρώτο καιρό της δικτατορίας, ο Κίτσιος απέκτησε δύναμη με το που διορίστηκε στη θέση του λεγόμενου «κυβερνητικού εκπροσώπου». Ηταν ένα πόστο που το έπαιρναν με... απευθείας ανάθεση από τον Ασλανίδη εν ενεργεία στρατιωτικοί, εκλεκτοί του καθεστώτος, σε όλες τις μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες. Μάλιστα, ο Κίτσιος ήταν εκείνος που, σύμφωνα με μαρτυρίες, έκανε την εκκαθάριση των μελών του Παναθηναϊκού, διαγράφοντας όλους όσοι δεν δήλωναν πιστοί στην κυβέρνηση των συνταγματαρχών. Ανάμεσα στους διαγραφέντες ήταν και μεγάλα ονόματα της λεγόμενης «παναθηναϊκής οικογένειας», όπως ο Αντώνης Μαντζεβελάκης, ο Λουκάς Πανουργιάς και ο «πατριάρχης» του συλλόγου Απόστολος Νικολαΐδης, το όνομα του οποίου πήρε αργότερα το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Γρήγορα ο Κίτσιος έγινε πρόεδρος και στη διάρκεια της δικής του θητείας ο Παναθηναϊκός έκανε τη μεγάλη ευρωπαϊκή του πορεία, φτάνοντας μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, όπου έχασε από τον Αγιαξ με 2-0 στο Ουέμπλεϊ στις 2 Ιουνίου 1971. Λογικό ήταν να αποκτήσει δύναμη. Και είναι χαρακτηριστικό ότι ήταν ο μόνος που επιβίωσε στον σύλλογο και μετά την πτώση της χούντας. Ενώ δηλαδή οι δύο άλλοι «επιφανείς» χουντικοί Παναθηναϊκοί, ο αρχηγός του ποδοσφαιρικού τμήματος τότε, Μιχάλης Πηλιχός, που ήταν και διοικητής της ανακτορικής φρουράς, και ο αρχηγός του ποδοσφαιρικού τμήματος (και υπαρχηγός της χουντικής ΚΥΠ) αλλά και έμπιστος του δικτάτορα Ιωαννίδη, και ο Γ. Μπραβάκος, εξαφανίστηκαν από τη ζωή του συλλόγου, ο Κίτσιος συνέχισε να είναι στα πράγματα, τις περισσότερες φορές παρασκηνιακά. Μάλιστα για ένα διάστημα, την εποχή που ο Παναθηναϊκός έγινε ΠΑΕ, ορίστηκε από τον Γιώργο Βαρδινογιάννη υπεύθυνος των διοικητικών υπηρεσιών στις εγκαταστάσεις της Παιανίας.

Τα παλιά σπίτια της γειτονιάς μας.

2009-06-17T23:57:00.006+03:00

Στο Μεταξουργείο, στον Σταθμό Λαρίσης, στον Αγ. Παύλο, για πολλές δεκαετίες -από τις τελευταίες του 19ου αιώνα μέχρι και τα χρόνια της δεκαετίας του 1950- διαμορφώθηκε ένα οικιστικό μοντέλο αστικής-λαϊκής αρχιτεκτονικής. Τα σημαντικότερα δείγματα της ήταν οι μονώροφες ή διώροφες μονοκατοικίες, συχνά στολισμένες με νεοκλασικά στοιχεία, που χαρακτήρισαν τις γειτονιές μας.
Σήμερα τα περισσότερα από αυτά δεν υπάρχουν, όμως κάποια στέκουν ακόμα και μάλιστα τα τελευταία χρόνια παλαιοί ή νέοι ιδιοκτήτες έχουν ανακαινίσει και σώσει από την κατάρρευση αρκετά.
Η σελίδα μας, μπροστά στον -πάντα υπαρκτό- κίνδυνο να χαθούν χωρίς σημάδια όσα από αυτά τα δείγματα της λαϊκής αστικής αρχιτεκτονικής υπάρχουν ακόμα, ξεκινά μια προσπάθεια φωτογραφικής καταγραφής τους. Εκμεταλλευόμαστε το γεγονός ότι τώρα το καλοκαίρι το μεγάλο μας πάθος, ο Θρύλος, δεν θα αγωνίζεται συχνά, για να ξοδέψουμε λίγο από τον χρόνο μας στην φωτογραφική απεικόνιση των τελευταίων δειγμάτων αυτών των σπιτιών, αλλά και των κοινόχρηστων χώρων της γειτονιάς, ειδικότερα εκείνων που χρησιμοποιήθηκαν σαν πρόχειρα γήπεδα από τα παιδιά που έπαιζαν μπάλα στους δρόμους, στις πλατείες και οπουδήποτε μπορούσε να στηθεί ένας αγωνιστικός χώρος.
Οι φωτογραφίες θα παρουσιαστούν στην σελίδα μας και όταν συγκεντρωθεί ικανό υλικό θα οργανωθεί μια σχετική έκθεση.
Όσοι γείτονες ή φίλοι έχουν στην κατοχή τους παλιές φωτογραφίες, σχετικές αφίσες ή άλλο παρεμφερές υλικό μπορούν να μας στείλουν αντίγραφα ηλεκτρονικά ή ιδιοχείρως μετά από συνεννόηση στο 690 9097932
Η συμβολή όλων μας είναι απαραίτητη για την διατήρηση της συλλογικής μνήμης της γειτονιάς μας.

Αυτοκράτορας στο Πόλο...

2009-06-01T10:11:00.005+03:00

...πρωταθλητής και κυπελλούχος ο Ολυμπιακός με ένα ανεπαναληπτο ρεκόρ: την φετινή χρονιά σε όλους τους αγώνες που έδωσε για τις ελληνικές διοργανώσεις σημείωσε ΜΟΝΟ νίκες, ούτε -έστω- μία ισοπαλία.

"...Ποιος να συγκριθεί μαζί σου..."

Ποιο απ' όλα θυμάσαι;

2009-05-15T19:43:00.004+03:00

Συνεχίζουμε την αναφορά στα πρωταθλήματα του Θρύλου, έτσι όπως τα θυμούνται οι οπαδοί του.
Ο Σπύρος Βρακατσέλης, παλιός οπαδός του Ολυμπιακού στη γειτονιά μας, λέει χαρακτηριστικά: "Παρακολουθώ τον Ολυμπιακό από παιδί, πρόλαβα να δω στο Καραϊσκάκη την ομάδα του Μπούκοβι, τον Αριστείδη τον Παπάζογλου, τον Αγανιάν, την ομαδάρα του Γουλανδρή που απέκλεισε την Κάλιαρι του Ρίβα, τον Γιώργο Δεληκάρη κι ένα σωρό άλλους. Όμως το πρωτάθλημα που περισσότερο θυμάμαι είναι εκείνο του 2002, όταν την τελευταία αγωνιστική κερδίσαμε την συνδιεκδικήτρια ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ. Αυτό με τον Τζόρτζεβιτς...".
Και πράγματι το πρωτάθλημα του 2002 είναι ένα από εκείνα που περισσότερο από κάθε άλλον ποδοσφαιριστή του Θρύλου φέρνουν τη σφραγίδα του Τζόλε. Μάλιστα ο "Μεγάλος Πέτρος" υπήρξε πρωταγωνιστής και στον αγώνα του πρώτου γύρου ΑΕΚ-ΟΣΦΠ στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Το συγκεκριμένο παιχνίδι που θυμάται ο σύγγαυρος Σπύρος έγινε στις 20 Απριλίου του 2002 και ήταν για την προτελευταία αγωνιστική εκείνης της χρονιάς. Η ΑΕΚ προηγήθηκε με πέναλτι του Τσιάρτα και ο Ολυμπιακός ισοφάρισε με τον Αλεξανδρή και ένα πολύ όμορφο γυριστό σουτ από αυτά που μας πρόσφερε συχνά ο Αλέκος. Το 2-1 υπέρ έγινε από τον Χρήστο Πατσατζόγλου και το 3-1 από τον Αλέκο και πάλι , για να μειώσει (ξανά με πέναλτι...) ο Τσιάρτας σε 3-2. Στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων ο Τζόλε σφραγισε τη νίκη-τίτλο με ένα δικό του γκολ και δεν υπάρχει ολυμπιακός που να ξεχνά την λυτρωτική κούρσα του μεγάλου γαύρου Τάκη Λεμονή, προπονητή μας τότε, ως το απέναντι σημαιάκι του κόρνερ για να γίνει ένα κουβάρι με τους ποδοσφαιριστές του. Για την ΑΕΚ μείωσε απλώς ο Λάκης στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων.

Να ποια ήταν η σύνθεση του Ολυμπιακού μας σ' εκείνο το παιχνίδι:

Γεωργίου, Πατσατζόγλου, Βενετίδης, Κωστούλας, Αμανατίδης (72΄ Ανατολάκης), Τζόρτζεβιτς, Γιαννακόπουλος (59΄ Ζε Ελίας), Καρεμπέ, Ζέτερμπεργκ, Τζιοβάνι, Αλεξανδρής (84΄ Νινιάδης)

Μετά κι από αυτόν τον τελικό τι να πούμε...

2009-05-05T17:01:00.002+03:00

...και τι να γράψουμε; Μόνο πως επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά τι σημαίνει να είσαι ολυμπιακός. Τι πάθος για τη νίκη, τι ακατάβλητη πίστη ενάντια σε όλες τις συνθήκες, σε όλες τις πιθανότητες. Είναι αυτά τα παιχνίδια που χτίζουν τον μύθο της ομάδας μας και είναι γι αυτά που αισθανόμαστε περήφανοι.
Ευχαριστούμε όλους τους ποδοσφαιριστές μας. Το μεγαλύτερο ευχαριστώ στον Τζόλε, όπως το ανέφερε και ένας από τους θρύλους της ιστορικής για το ελληνικό ποδόσφαιρο βραδιάς της 2ης μέρας του Μαΐου του 2009, ο Αντώνης Νικοπολίδης.

Και σ' αυτό το ιστολόγιο, θα σταθούμε σε κάτι που συζητούσαμε οι ολυμπιακοί της γειτονιάς μας και που -ίσως και λόγικα, ανάμεσα σε τόσα άλλα σπάνια γεγονότα που έτυχαν σ' αυτό το παιχνίδι- δεν εντοπίστηκε όσο έπρεπε: στη διαδικασία των πέναλτι οι παίκτες του Ολυμπιακού μας πήγαν να εκτελέσουν οκτώ (8)! φορές πέναλτι με την πλάτη στον τοίχο. Δηλαδή σε οκτώ από τις δεκαπέντε συνολικά εκτελέσεις αν αστοχούσαν , αν έχαναν το πέναλτι, το παιχνίδι θα τελείωνε εκεί και το Κύπελλο θα πήγαινε στον αντίπαλο. Τι σθένος και τι "ποιότητα ψυχής" χρειάζεται για να μη λυγίσεις από το βάρος της ευθύνης. Αυτός είναι ο Ολυμπιακός, για όσους δεν το είχαν μέχρι τώρα καταλάβει...

Ποιο απ' όλα (και είναι πολλά, 37 συνολικά) θυμάσαι;

2009-04-28T13:10:00.011+03:00

Αρχίζει σήμερα ένα αφιέρωμα που είχαμε υποσχεθεί εδώ και καιρό. Από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός κατέκτησε και μαθηματικά το 37ο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα (θυμίζω πως η "άλλη" ελληνική ομάδα, δηλαδή όλοι οι άλλοι μαζί, έχουν μόλις 36).

Φίλοι του Θρύλου από τη γειτονιά μας θα αφηγηθούν ποιο από τα 37 αυτά πρωταθλήματα έχει μείνει χαραγμένο περισσότερο στη μνήμη τους και γιατί. Ξεκινώ από την προσωπική μου επιλογή:

Ήταν Μάιος του 2003, για την ακρίβεια Κυριακή 11 Μαΐου. Στο γήπεδο του Απόλλωνα στη Ριζούπολη (που χρησιμοποιούσε τότε για έδρα ο Ολυμπιακός) και για την προτελευταία αγωνιστική εκείνου του πρωταθλήματος ήταν προγραμματισμένο το ντέρμπι Ολυμπιακός-Π.Α.Ο.
Ουσιαστικά εκείνος ο αγώνας έμοιαζε με τελικό καθώς ο νικητής θα κατακτούσε σχεδόν βέβαια το πρωτάθλημα. Στον Παναθηναϊκό αρκούσε μια ισοπαλία καθώς ήταν τρεις βαθμούς μπροστά στην βαθμολογία, ενώ σε περίπτωση ήττας του με 1 γκολ διαφορά, θα γινόταν αγώνας μπαράζ για την ανάδειξη του πρωταθλητή.
Ο Ολυμπιακός για να κατακτήσει το πρωτάθλημα χρειαζόταν νίκη από δύο γκολ διαφορά και πάνω. Είναι προφανές λοιπόν ότι ο Π.Α.Ο. έπαιζε για δυόμιση αποτελέσματα, ενώ ο Ολυμπιακός για μισό. Αλλά αυτό ακριβώς δεν είναι και το μεγαλείο του Θρύλου; Ακριβώς η δυναμική του που τον κάνει νικητή ακόμα και όταν βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, ακόμα και κόντρα στις πιθανότητες.
Όλοι θυμάμαστε πως το παιχνίδι εκείνο έληξε με το εμφατικό 3-0 υπέρ του Ολυμπιακού, που θα μπορούσε εύκολα να είναι και 5 ή 6 ή 7-0 με βάση την απόδοση των δύο ομάδων. Πρώτο γκολ από τον μάγο Ζιοβάνι και ύστερα άλλα δύο από τον Στέλλιο Γιαννακόπουλο.

Δυστυχώς μια επαγγελματική υποχρέωση που είχα εδώ και μήνες κανονίσει, δεν μου επέτρεψε να δω τον αγώνα. Διερμηνέας σε ένα επαγγελματικό συνέδριο αρχιτεκτονικής, δούλευα στην καμπίνα διερμηνείας και μετέφραζα ζωντανά την ομιλία ενός Ιταλού αρχιτέκτονα προς τους συνέδρους, που είχαν τη φωνή μου στ' ακουστικά τους.

Γνωρίζοντας το δράμα που ζω, οι φίλοι από τη γειτονιά μού έστελναν διαρκώς με μηνύματα στα κινητό μου τα νέα από την εξέλιξη του αγώνα. Εγώ τα κρυφοκοιτούσα, χαιρόμουν, αλλά συγκρατούσα τον ενθουσιασμό μου και συνέχιζα να μεταφράζω τον ομιλητή.
Θυμάμαι δύο απ' αυτά που έφτασαν από τον σύγγαυρο Αγιοπαυλίτη Γιώργο Πέππα, το ένα στα μισά του δευτέρου ημιχρόνου έλεγε: "Καλά...τους έχουμε πατήσει!" και με έκανε να σφίξω απλώς τη γροθιά μου. Το δεύτερο μεγαλειώδες μέσα στη λακωνικότητα του: "Τελικό 3-0, άντε γεια!!!" με έκανε να χάσω κάθε επαγγελματική συστολή και αντί να μεταφράσω -ως όφειλα- τον επί του βήματος ρήτορα, να πω, σχεδόν να φωνάξω δυνατά στο μικρόφωνο: "Για όποιον σύνεδρο ενδιαφέρεται, Ολυμπιακός- Παναθηναϊκός τελικό 3-0".

Το τι επακολούθησε πράγματι δεν περιγράφεται. Όλη η αίθουσα του συνεδρίου σηκώθηκε όρθια και πανηγύριζε, ενώ ο Ιταλός στο βήμα κοιτούσε έκπληκτος τις αντιδράσεις που οπωσδήποτε δεν είχε προκαλέσει η ομιλία του. Του έδωσα με νοήματα μέσα απ' την καμπίνα να καταλάβει ότι έπρεπε να περιμένει λίγο μέχρι να συνεχίσει και αργότερα, όταν πια είχε τελειώσει του εξήγησα τι είχε συμβεί. Ευτυχώς και εκείνος και οι διοργανωτές του συνεδρίου ήταν άνθρωποι με χιούμορ και κατανόηση...

Εκείνο το πρωτάθλημα δημιούργησε ένα μοναδικό ρεκόρ στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, ήταν το έβδομο σερί και με αυτό ο Ολυμπιακός έσπαγε το δικό του προηγούμενο ρεκόρ, εκείνο της σπουδαίας ομάδας της δεκαετίας του '50 που είχε έξι σερί κατακτήσεις...
Παράλληλα ο Π.Α.Ο. δημιουργούσε το δικό του αρνητικό ρεκόρ, καθώς για έβδομη συνεχή χρονιά έμενε χωρίς την κατάκτηση κανενός τίτλου (ούτε έστω κάποιου Κυπέλλου).

Υ.Γ.) Είχε γίνει προσπάθεια ο αλησμόνητος αυτός αγώνας της Ριζούπολης να απαξιωθεί στη συνείδηση των φιλάθλων, ως ένα παιχνίδι το στο οποίο οι οπαδοί του Ολυμπιακού άσκησαν φυσική και ψυχολογική βία στους ποδοσφαιριστές και γενικώς στην αποστολή του Παναθηναϊκού.
Εγώ θα παρατηρήσω δύο μόνο πράγματα:
α)Ο Παναθηναϊκός σε εκείνον τον αγώνα είχε και δικούς του φιλάθλους μέσα στο γήπεδο (πράγμα που ένα χρόνο μετά, στην κλοπή του Δούρου στη Λεωφόρο, δεν συνέβη με τους οπαδούς του Ολυμπιακού).
και
β)Το παιχνίδι έγινε Κυριακή. Δευτέρα και Τρίτη όλοι οι παναθηναϊκοί και ο φιλικά προσκείμενος σε αυτούς τύπος κατηγορούσαν ως ανεπαρκείς τους ποδοσφαιριστές, την τεχνική ηγεσία και την διοίκηση της ομάδας. Ο ίδιος ο τότε πρόεδρος του σωματείου του Π.Α.Ο. θα προσάψει τον χαρακτηρισμό "κότες" στους παίκτες του, άπαντες θα μιλούν για αγωνιστική ντροπή της ομάδας και αγωνιστικό θρίαμβο του Ολυμπιακού, ενώ και οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού θα επιτεθούν στους παίκτες στο προπονητικό κέντρο της Παιανίας.
Ο δε αρχηγός του ΠΑΟ, Γιάννης Γκούμας, θα δηλώσει στη συνέντευξη τύπου, μετά το ματς: "Ειμαστε άξιοι της μοίρας μας".
Τις δικαιολογίες περί ψυχικής βίας θα τις ανακαλύψει ο "πράσινος" τύπος από Τετάρτη για να συμμαζέψει τ' ασυμμάζευτα, πού 'λεγε κι η γιαγιά μου...

Εδώ το βίντεο του αγώνα:
http://www.youtube.com/watch?v=pHTAZINNqFo

.....................................

Και στο Βόλεϊ...

2009-04-28T13:10:00.002+03:00

Θ' αδειάσουν τα καφενεία της γειτονιάς.

2009-04-26T12:05:00.000+03:00

Τελευταία αγωνιστική σήμερα του πρωταθλήματος της Σούπερ Λίγκας (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει μια ελληνική διοργάνωση να έχει ξενικό τίτλο, ίσως γιατί αυτό την κάνει περισσότερο πομπώδη, σίγουρα περισσότερο από τα άθλια γήπεδα της Ελλάδας...).

Από βδομάδα θα αρχίσουν τα πλέι οφ και όπως συμβαίνει πάντα ο Ολυμπιακός θα λείπει από αυτά, καθώς είναι για άλλη μια χρονιά πρωταθλητής....

Περισσότερο απ' όλους θα λείψει ο Ολυμπιακός στους καφετζήδες της γειτονιάς. Κι αυτό γιατί τα καφενεία τους γεμίζουν πάντα όταν δείχνει η τηλεόραση παιχνίδια του. Κατά έναν παράδοξο τρόπο όλοι τον Θρύλο θέλουν να παρακολουθήσουν, ακόμα κι αν δεν είναι οπαδοί του. Είναι ικανοί να μην δουν τις ομάδες τους (αν οι ώρες συμπίπτουν) και να προτιμήσουν τους ερυθρόλευκους. Πρέπει να ασκεί μια μεταφυσική έλξη ο Ολυμπιακός σε φίλους και εχθρούς, δεν εξηγείται αλλιώς...

Άλλος ένας μεγάλος "έφυγε"...

2009-04-21T12:44:00.002+03:00

Άλλη μια απώλεια για την οικογένεια του Ολυμπιακού μας. Το Μεγάλο Σάββατο, σε ηλικία 81 ετών "έφυγε" ο "πύργος" της θρυλικής ομάδας της δεκαετίας του '50. Ο μεγάλος Μπάμπης Κοτρίδης. Μόλις μια μέρα νωρίτερα,είχε τιμηθεί στην παραδοσιακή συνάντηση ανάμεσα στους παλαίμαχους Προοδευτικής και Ολυμπιακού της Μεγάλης Παρασκευής

Η κηδεία του θα γίνει σήμερα στις 15:00 από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου Καλλιθέας.

Στο καλό γίναντα!!!

Κυπελλούχοι στο πόλο,

2009-04-12T18:33:00.002+03:00

κυπελλούχοι στο βόλεϊ, πρώτοι στην κανονική διάρκεια της σεζόν στο μπάσκετ και ήδη πρωταθλητές στο ποδόσφαιρο!

Στον Θρύλο έχουμε μονίμως άνοιξη...

Ο Μεγαλύτερος...

2009-03-31T08:25:00.002+03:00

...ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε ποτέ στην Ελλάδα,ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, θα σταματήσει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο με την λήξη της τρέχουσας περιόδου.

--------------------------

Υπήρξε ξεκάθαρα ο πλουσιότερος σε τίτλους και ο καλύτερος σε συνολική ποδοσφαιρική ποιότητα, όλων των εποχών.

--------------------

Δυστυχώς αυτός ο ποδοσφαιριστής που ήρθε σχεδόν έφηβος στην Ελλάδα, παντρεμένος με Ελληνίδα και μόνιμος κάτοικος της χώρας μας εδώ και είκοσι χρόνια, χάθηκε για την Εθνική Ελλάδος εξ αιτίας των συνεχών εμποδίων που έβαζαν στην ελληνοποίησή του για μικροσυλλογικά συμφέροντα οι αντίπαλοι του Ολυμπιακού, με σκοπό -σε εποχές που επιτρεπόταν μικρός αριθμός ξένων ποδοσφαιριστών στις ομάδες- να μην αδειάσει θέση ξένου στον Ολυμπιακό. Ο ίδιος βεβαίως κατάφερε να παίξει σε τελικά Παγκασμίου Κύπελλού,με την Σερβία το 2006. Κρίμα γιατί αν είχε γίνει Έλληνας θα είχε βεβαιότατα καταφέρει να οδηγήσει και την Ελλάδα στα τελικά.

-------------------

Άντε Γεια ρε Μάγκα Τζόλε!!!!

37 Πρωταθλήματα ο Ολυμπιακός...

2009-03-23T11:20:00.004+02:00

...36 η "άλλη" (δηλαδή όλες οι άλλες ελληνικές ομάδες μαζί, αφού όπως έχουμε ήδη εξηγήσει, στην Ελλάδα υπάρχουν δύο ομάδες ουσιαστικά: από τη μία ο Θρύλος και από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι...)

Από τις επόμενες μέρες θα έχουμε ένα αφιέρωμα στο ιστολόγιό μας. Φίλοι του Ολυμπιακού από τη γειτονιά μας θα διηγηθούν ποιος από όλους αυτούς τους τίτλους έμεινε περισσότερο χαραγμένος στη μνήμη τους.

Να τα εκατοστήσουμε σύγγαυροι!!!

Περί Διαιτησίας...

2009-03-19T11:29:00.004+02:00

...αναδημοσιεύουμε εδώ το σχόλιο του Κώστα Νικολακόπουλου για τον διαιτητή Καλόπουλο και τη συμπεριφορά του στους αγώνες του Ολυμπιακού, από το http://www.sport-fm.gr/

«Βρόμισε» η διαιτησία του Καλόπουλου χθες στην Τρίπολη. Μύρισε άσχημα, πώς να το πω. Όπως μυρίζουν άσχημα τα λάστιχα, όταν καίγονται-παρεμπιπτόντως, ο Καλόπουλος έχει μαγαζί ελαστικών στη Θεσσαλονίκη. Το πέναλτι του Ντιόγο δεν μου λέει τίποτα. Τέτοια πέναλτι δίνονται πολλά, αλλά και δεν δίνονται πολλά. Το πρόβλημα σε ένα διαιτητή είναι όταν τα σφυρίζει όλα υπέρ μίας ομάδας. Όλα τα αμφισβητούμενα η, δήθεν αμφισβητούμενα. Σε αυτή την περίπτωση, μπορείς να σκέφτεσαι ό,τι θέλεις… Χθες νομίζω ότι και ο ίδιος ο Μποροβήλος, ο πρώην διαιτητής και νυν πρόεδρος του Αστέρα, να έπαιζε το παιχνίδι, δεν θα τα έβλεπε τόσο κίτρινα, όσο ο Καλόπουλος. Αν ο άνθρωπος έχει πρόβλημα με τον Ολυμπιακό, ας μην ξαναπαίξει ο Ολυμπιακό. Είναι απλό. Ένας διαιτητής που μέσα σε τρία χρόνια έχει παίξει δύο ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού (3-2 κι 1-1) κι έχει δώσει μέσα στο Καραϊσκάκη δύο ψεύτικα πέναλτι εις βάρος του Ολυμπιακού και έχει κατακυρώσει ένα ψεύτικο γκολ εις βάρος του Ολυμπιακού, είναι επικίνδυνος. Όχι μόνο για τον Ολυμπιακό. Μόνο που ο Καλόπουλος δείχνει πολύ μικρός για να σταματήσει τον Ολυμπιακό. Ακόμη κι αν έχει τη βοήθεια εποπτών-κι αυτών από τη Θεσσαλονίκη-όπως ο Σαραϊδάρης, στο 1-1 πέρσι με τον ΠΑΟ κι ο Βασιλειάδης στο χθεσινό 2-2 (είναι δυνατόν να μην είδε οφσάϊντ στο δεύτερο γκολ;). Με το ζόρι ήττα για τον Ολυμπιακό από τον Καλόπουλο δεν υπάρχει, τουλάχιστον ακόμη. Εδώ δεν υπάρχει με το ζόρι ήττα σε ολόκληρη Τούμπα, να βράζει, με διαιτητή τον Κάκο, του οποίου είχαν κάνει γυαλιά καρφιά οι ΠΑΟΚτσήδες μία ώρα πριν το ματς… Στο ΟΑΚΑ τις προάλλες ο Καλόπουλος άφησε την ΑΕΚ να παίξει έως το τέλος με έντεκα παίκτες, ενώ έπρεπε να αποβάλλει τον Κυργιάκο από την έναρξη της επανάληψης. Ο Ολυμπιακός κέρδισε 1-0. Δεν το βλέπει, άραγε, ο Καλόπουλος τόσα χρόνια ότι δεν μπορεί να σταματήσει τον Ολυμπιακό;

Ο Ολυμπιακός και η Άλλη...

2009-02-19T13:07:00.002+02:00

Ποια είναι η άλλη; Μα φυσικά η "Άλλη" ελληνική ομάδα, ο "Αντιολυμπιακός". Αυτές είναι οι δύο μοναδικές όμαδες στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν υπάρχει Π.Α.Ο., Α.Ε.Κ., Π.Α.Ο.Κ., ή οποιοδήποτε άλλο σωματείο και οι οπαδοί του. Υπάρχουν απλώς "αντιολυμπιακοί". Το δείχνουν σήμερα (μετά την ήττα από τη Σεντ Ετιέν, για την οποία πολλά έφταιξαν, αλλά δεν είναι του παρόντος) τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων τους. Ασχολούνται μόνο με τον Ολυμπιακό. Δίκιο έχουν, άλλωστε μήπως έχουν δικιά τους ομάδα να ασχοληθούν; Ετεροκαθοριζόμενα (από τον Ολυμπιακό) ασπόνδυλα και τίποτα παραπάνω... Ασήμαντοι...

΄Καλό "δρόμο" Δημήτρη Περσίδη

2009-01-23T12:23:00.004+02:00

"Έφυγε" ο Δημήτρης Περσίδης, μεγάλος αστέρας της τεράστιας ομάδας του Νίκου Γουλανδρή στις αρχές της δεκαετίας του '70. Ο αρχοντικός ελληνοαυστριακός ποδοσφαιριστής έχασε τη μάχη με την επάρατο, σε ηλικία μόλις 62 ετών.Από μια χώρα με σπάνια ποδοσφαιρική κουλτούρα, παρέμεινε πάντα αγνός και αθόρυβος ολυμπιακός. Επισκεπτόταν συχνά το Καραϊσκάκη για να δει παιχνίδια του Ολυμπιακού μας, ενώ υποδεχόταν πάντα την ομάδα μας στις θερινές της προετοιμασίες επί αυστριακού εδάφους και βοηθούσε σταθερά με τις γνώσεις και τις διασυνδέσεις του. Ήταν βοηθός προπονητής του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος της Αυστρίας. Θα τον θυμόμαστε πάντα σαν ένα αγαπημένο κομμάτι της μεγάλης ιστορίας του Θρύλου.

Να τι έγραψε γι αυτόν ο Γιώργος Κεντρωτής:

"Τί γίγαντας ήταν αυτός! Τί άρχοντας στο παιχνίδι του! Μετέδιδε όχι μόνο την τεράστια κλάση του, αλλά και την απαράμιλλη ψυχραιμία του σε όλη την ομάδα. Έρχόταν κα΄θε χρόνο και έβλεπε 2-3 παιχνίδια της ομάδας μας και καθόταν ανάμεσά μας σαν απλός σωστός γαύρος - χωρίς ταρατατζούμ και παράτες. Σπάνιος άνθρωπος, με βαθιά ευρωπαϊκή κουλτούρα.Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ δεν θα τον ξεχάσει ποτέ."

Χάστε και κανέναν βαθμό...

2009-01-23T12:05:00.002+02:00

Μάθε Παιδί μου Γράμματα, στην Μεγάλη του ΠΑΟ Σχολή Νο 2...

2009-01-15T13:58:00.003+02:00

Το Σεμινάριο Ελληνικής Συνεχίζεται:

Ο "Μπαίχτης", του "Μπαίχτη"...:

Αντιγράφω από ρεπορτάζ του www.sport-fm.gr που αφορά στον Π.Α.Ο.:

Η επίσημη απάντηση από την ομοσπονδία της Βραζιλίας που δικαίωσε τον Ντάβιντ (σ.σ. αποφάνθηκε ότι είναι ελεύθερος) στη διαμάχη με την Παλμέιρας έφτασε και πλέον ο 21 ετών κεντρικός αμυντικός είναι στη διάθεση του Παναθηναϊκού. Έτσι, από σήμερα ο αριστεροπόδαρος στόπερ θα μπει στη διαδικασία δοκιμής από τον Τεν Κάτε και αν τον πείσει θα αποκτηθεί και υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να πιάσει τη μία θέση ξένου που υπάρχει και να μην αποκτηθεί άλλο στόπερ. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Ολλανδός τεχνικός έχει δει τον μπαίκτη σε DVD και ενθουσιάστηκε, αλλά προτιμά να τον τσεκάρει και ο ίδιος βλέποντάς τον να αγωνίζεται. Οι "πράσινοι" έχουν σταντ μπάι τον Σπάχιτς, αλλά ο Βόσνιος δεν θα περιμένει και πολύ, αφού σήμερα θα μιλήσει με τη Βόλφσμπουργκ που τον θέλει.

Για του λόγου το αληθές, ιδού ο σύνδεσμος:
http://www.sport-fm.gr/article/161061

"Μάθε Παιδί μου Γράμματα" στη Μεγάλη του ΠΑΟ Σχολή...

2009-01-08T12:49:00.003+02:00

Ο επιθετικογενούς
Του επιθετικογενή
Τον επιθετικογενής
Ω! Επιθετικογενέ!

Διαβάζουμε Derby για να ξεχάσουμε και τα λίγα λίγα γράμματα που μας έμαθε ο δάσκαλος στην Τρίτη Δημοτικού!

Πάμε με τον Επιθετικογενά και τον Επιθετικογενό!!!

Βόλει: ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 0-3

2009-01-07T19:25:00.002+02:00

Με θρίαμβο του θρύλου 0-3 μέσα στην έδρα του ΠΑΟ, ξεκίνησε ο δεύτερος γύρος της κανονικής περιόδου στο βόλει.

Εδώ και αρκετές αγωνιστικές η ομάδα μας δείχνει ότι είναι πολύ ανταγωνιστική φέτος και μάλλον ήρθε η ώρα να κλείσει μια -μακρυά για τον Ολυμπιακό, δύο φορές κυπελλούχο Ευρώπης- περίοδος χωρίς τίτλους.

Καλά άρχισε το 2009!

2009-01-04T22:05:00.000+02:00

Με μια απλώς αξιοπρεπή εμφάνιση η ομάδα πέρασε από την Τρίπολη με νίκη επί του Αστέρα και αύξησε τη διαφορά από τον -κατά τεκμήριο- πιο αξιόπιστο συνδιεκδικητή του πρωταθλήματος, τον Π.Α.Ο. σε 9 βαθμούς.
Κρατώ από το χθεσινό παιχνίδι την εμφάνιση του Λέτο σε έναν άθλιο αγωνιστικό χώρο, την αποτελεσματική προσπάθεια του Ντιόγκο και κυρίως του Πατσατζόγλου που απέφερε το πέναλτι με το οποίο άνοιξε το σκορ ο Γκαγιέτι, τον πάντα εξαιρετικό Αντώνη Νικοπολίδη και τον κόσμο του Ολυμπιακού που γέμισε μαζικά το πελοποννησιακό γήπεδο.
Πιο πολύ ακόμα κρατώ ένα πανό που έκανε την εμφανισή του στο γήπεδο με την υπογραφή GYZI 7. Άλλη μία απόδειξη ότι οι ολυμπιακοί είμαστε παντού, ακόμα και στις λίγες γειτονιές όπου παραδοσιακά ο Παναθηναϊκός νόμιζε ότι έχει μεγάλη δύναμη.
Τέλος κρατώ από όλη την αγωνιστική του Σαββατοκύριακου τα βαθειά χασμουρητά στο "ντέρμπι" Π.Α.Ο.-Α.Ε.Κ. Όπως σωστά παρατήρησε φίλος γαύρος της γειτονιάς μας "μας έχει κακομάθει ο Ολυμπιακός και δύσκολα αντέχουμε να βλέπουμε την κακοποίηση του ποδοσφαίρου στα υπόλοιπα παιχνίδια της Σούπερ Λιγκ".

Στο μπάσκετ είχαμε μια σχετικά εύκολη νίκη επί Πανελληνίου. εδώ ο στόχος είναι ένας και σαφέστατος. Καμιά ήττα μέχρι τη λήξη της κανονικής περιόδου για να έχουμε το απόλυτο πλεονέκτημα έδρας. Έτσι το πρωτάθλημα δύσκολα θα χαθεί.

Τα "Διπλά" στην Πλατεία...

2008-12-31T11:24:00.006+02:00

Τις μέρες που δεν είχαμε σχολείο, Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι ή απλώς τα Σαββατοκύριακα, ξεκινούσαμε το πρώτο δίτερμα στις 9 το πρωί, το δε τελευταίο στις 2 τη νύχτα. Τις υπόλοιπες μέρες - τις "εργάσιμες" σα να λέμε - παίζαμε όλες τις ελεύθερες σχολείου ώρες, ενίοτε φυσικά και μερικές εκ των ωρών που θα έπρεπε να ήμαστε για μάθημα...

Παίζαμε στην πλατεία της εκκλησίας του Αγ. Παύλου, που στην πρώτη της διαρρύθμιση με τα τέσσερα ξύλινα, κόκκινα παγκάκια τοποθετημένα ιδανικά σχεδόν για να ορίζουν τις δύο εστίες, αποτελούσε εξαιρετικό αγωνιστικό χώρο.

Παίζαμε στο "Βουναλάκι", δηλαδή στο παρκάκι που βρίσκεται απέναντι από τον Σταθμό Λαρίσης, με δυο αντικριστά ζευγάρια δέντρων να παριστάνουν τα τέρματα.

Παίζαμε στη μέση της Πλατείας Καραϊσκάκη, εκεί που είναι σήμερα ο σταθμός του μετρό "Μεταξουργείο" και ήταν αυτός ο πιο επίσημος αγωνιστικός μας χώρος, καθώς είχε την υπερπολυτέλεια του χλοοτάπητα και βεβαίως αποτελούσε τη χαρά κάθε τερματοφύλακα που μπορούσε να αναλίσκεται επί ώρες σε εντυπωσιακά πλονζόν και θεαματικές επεμβάσεις.

Παίζαμε στο -ήδη κλειστό τότε- Αλκαζάρ έναν από τους ιστορικότερους θερινούς κινηματογράφους της πόλης, αφού περνούσαμε με την παιδική μας ευελιξία κάτω από την κλειδωμένη σιδεριά της εισόδου και μέχρι να ξυπνήσουμε μεσημεριάτικα με τις φωνές μας και τα σουτ στον τοίχο του, τον ιδιοκτήτη του διπλανού σπιτιού.

Είχαμε και ομάδες που -ποιος ξέρει άραγε γιατί;- επέμεναν να επιλέγουν όνομα κυρίως διαλέγοντας κάποιο από τα καταστροφικότερα στοιχεία της φύσης, Αστραπή Αγ. Παύλου, Κεραυνός Βουναλακίου, Θύελλα Μεταξουργείου, Τυφώνας οδού Ιουλιανού κ.λ.π. Ορισμένες πάλι είχαν πέσει θύματα του βρετανικού ποδοσφαιρικού ιμπεριαλισμού που έμπαινε στα σπίτια μας κάθε Σάββατο απόγευμα από την τηλεόραση. Κάπως έτσι γεννήθηκε η Φόρεστ Αγίου Παύλου, η Άρσεναλ Σταθμού Λαρίσης και η Άστον Βίλα της οδού Ακομινάτου. Κάποιοι με μεγαλύτερη φαντασία προτίμησαν να ιδρύσουν την Ντιναμό Ομονοίας ενώ κάποιοι ταπεινότεροι έφτιαξαν την Δάφνη Ταρέλλα (οδού Ταρέλλα δηλαδή).

Η επιλογή ονόματος τελικώς ήταν εύκολη υπόθεση. Το πραγματικά δύσκολο ερχόταν μετά και αφορούσε στην επιλογή χρωμάτων. Το πράσινο ήταν εξ αρχής αποκλεισμένο. Δεν το ήθελαν οι γαύροι και ομάδα χωρίς ολυμπιακούς ποδοσφαιριστές ήταν αδύνατο να υπάρξει λόγω της συντριπτικής υπεροχής μας σε αριθμό και ποδοσφαιρική ικανότητα. Το κόκκινο συναντούσε κι αυτό δυσκολίες λόγω των παράλογων - όπως πάντα- απαιτήσεων που είχαν οι βάζελοι. Το κίτρινο γινόταν πιο εύκολα αποδεκτό, είναι γεγονός άλλωστε ότι η ΑΕΚ δεν προκαλούσε ποτέ ιδιαίτερα έντονα πάθη. Το μαύρο επίσης περνούσε εύκολα προς τεράστια ικανοποίηση των πέντε-έξι ΠΑΟΚτζήδων της γειτονιάς. Αλλά το χρώμα που κατείχε την μερίδα του λέοντος ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη το μπλε. Σε όλες του τις αποχρώσεις και συνηθέστερα συνδυασμένο με το λευκό, λιγότερο με το μαύρο, το κόκκινο ή το κίτρινο.

Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο που άπτεται των αρμοδιοτήτων της μεταφυσικής είχαμε ήδη ανακαλύψει από την προεφηβική μας ηλικία το σύστημα πρωταθλήματος που εφαρμόζεται στην κοιτίδα του ποδοσφαιρικού πολιτισμού, στην Αργεντινή. Apertura και Clausura, εν ολίγοις δύο Πρωταθλήματα κάθε σεζόν και δύο Κύπελλα. Πολυνίκης στις ιστορικές αυτές διοργανώσεις υπήρξε η Αστραπή Αγ. Παύλου που είχε μόνη της όσους τίτλους κέρδισαν όλοι οι άλλοι μαζί. Ήταν σα να λέμε ο Ολυμπιακός της γειτονιάς. Σήμερα σεμνύνομαι ότι ετίμησα επί πολλά συναπτά έτη τη φανέλα της.

Παίζαμε τέλος και το ντέρμπι των ντέρμπι, τον απόλυτο αγώνα, την μητέρα όλων των μαχών, το Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Για την ακρίβεια δεν ήταν ακριβώς Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, δεν θα μπορούσε να είναι, διότι οι παναθηναϊκοί κινδύνευαν να μην συμπληρώσουν ομάδα (τουλάχιστον να μην συμπληρώσουν αξίομαχη ομάδα). Γι αυτό ο αγώνας μετατρεπόταν σε Ολυμπιακός-Μικτή Όλων των Άλλων, όπου η Μικτή όλων των Άλλων ήταν ένα συνονθύλευμα αποτελούμενο κατά 70% από παναθηναϊκούς, 20% ΑΕΚτζήδες και 10% ό,τι άλλο υπήρχε. Όσο για τα αποτελέσματα αυτών των παιχνιδίων;

Εγώ τουλάχιστον δεν θυμάμαι να χάσαμε ποτέ...

"O κυρ Αχιλλέας η Ολυμπιακάρα"...

2008-12-30T18:14:00.008+02:00

...όπως ήθελε να μείνει στις αναμνήσεις μας ο Αχιλλέας Γραμματικόπουλος, ο μεγάλος ολυμπιακός, ο σπάνιος άνθρωπος του ποδοσφαίρου μας, ο εξαιρετικός τερματοφύλακας, "έφυγε" σήμερα σε ηλικία 101 ετών.

Το έμαθα μόλις πριν λίγο με συγκίνηση, από μήνυμα του φίλου και πιστού γαύρου της γειτονιάς μας Γιώργου Πέππα.

Πρόσφατα στο ιστολόγιο του "Ανεξιχνίαστου Ιππότη" είχαμε ένα μικρό αφιέρωμα στον πιο αγαπημένο παππού του ελληνικού ποδοσφαίρου, το μεταφέρουμε κι εδώ:

..........................................
Ο παππούς.
Ο σημαντικότερος "παππούς" του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι παλαιότερος και από την ίδια την ομάδα που αγωνίστηκε.Τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Γεννήθηκε στα 1907 στον Πειραιά και βαδίζει φέτος αισίως στα 101 χρόνια του. Είναι φυσικά ο Αχιλλέας Γραμματικόπουλος.
Τερματοφύλακας του Ολυμπιακού και της Εθνικής Ελλάδος προπολεμικώς, αφηγείται την ιστορία του αγώνα της Εθνικής Ελλάδος στο Μιλάνο για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου στα 1934. Όταν είδαν οι Έλληνες διεθνείς στα αποδυτήρια τους Ιταλούς, σωματώδεις, ψηλούς και με φήμη εξαιρετικών ποδοσφαιριστών τους κατέλαβε σχεδόν πανικός. Ο κυρ-Αχιλλέας τότε εμψύχωσε τους συμπαίκτες του λέγοντας: "Τι φοβάστε μωρέ; Μάνα τους γέννησε κι αυτούς, μάνα μας γέννησε κι εμάς!" και άρχισε να τραγουδάει το "μαύρη είν' η νύχτα στα βουνά".
Από τις πρώτες στιγμές του αγώνα η ελληνική εστία δέχτηκε ασφυκτική πίεση από τους Ιταλούς -που στο τέλος αυτού του μουντιάλ ανακηρύχθηκαν πρωταθλητές κόσμου- και σε μια από τις πρώτες φάσεις έπεσε η τραγιάσκα του Αχιλλέα στο έδαφος. Για να καταφέρει να την μαζέψει, σε κακά χάλια και τσαλαπατημένη από τα πόδια συμπαικτών και αντιπάλων, χρειάστηκε να περάσουν δεκαεπτά (17) ολόκληρα λεπτά και αυτό πρέπει να είναι ένα από μεγαλύτερα ρεκόρ συνεχούς άσκησης πίεσης σε μία εστία. Για την ιστορία το τελικό σκορ ήταν 4-0 υπέρ της Εθνικής Ιταλίας και παρά ταύτα ο Γραμματικόπουλος δέχτηκε πρόταση μεταγραφής στη Μίλαν,φανταστείτε πόσα είχε πιάσει ο "παππούς"...

...........................................

Η κηδεία του Αχιλλέα θα γίνει την Παρασκευή 2 Γενάρη 2009. Η νεκρώσιμη ακολουθία στις 11:00 από τον Αγιο Βασίλειο Πειραιώς και η ταφή του στο Γ΄ Νεκροταφείο.

Φυσικά οι ολυμπιακοί της γειτονιάς μας θα ήμαστε εκεί γιατί σε ανθρώπους σαν τον Γραμματικόπουλο οφείλουμε πολύ περισσότερα, τούς χρωστάμε την περηφάνια να ήμαστε γαύροι.

Καλό Ταξίδι κυρ Αχιλλέα ολυμπιακάρα!!!

Μια -ακόμα- θρυλική βδομάδα...

2008-12-22T02:13:00.006+02:00

...με τη σπουδαία νίκη επί της βερολινέζικης Χέρτα (4-0) για το Κύπελλο UEFA, με την αγχώδη επικράτηση επί του Θρασύβουλου στο Καραϊσκάκη (πρωταθλητής χειμώνα και φέτος ο Ολυμπιακός, έξι βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο), με δύο εντυπωσιακές νίκες στο μπάσκετ επί της Τσιμπόνα για την Ευρωλίγκα και επί των Τρικάλων με 111 πόντους ενεργητικό, με τη νίκη της ομάδας βόλεϋ στη Θεσσαλονίκη εναντίον του ΠΑΟΚ, με -μια ακόμα- νίκη στο πόλο, με τον θρίαμβο των κοριτσιών αυτή τη φορά του βόλεϋ επί του ΠΑΟ, μέσα στον "Τάφο του Ινδού"...

Καλές Γιορτές λοιπόν σε όλους και να θυμάστε ότι κι ο Άη Βασίλης είναι ερυθρόλευκος...

Χωρίς αντίπαλο...

2008-12-08T10:42:00.005+02:00

Σε έναν διαδικαστικό περισσότερο αγώνα, ο Θρύλος νίκησε χθες τον Λεβαδειακό με 1-0. Το παιχνίδι δεν ήταν απ' τα καλύτερα σε απόδοση της φετινής χρονιάς, αλλά ακόμα και έτσι θα μπορούσε να έχει λήξει με πολύ μεγαλύτερο σκορ, αν δεν αστοχούσαν οι Όσκαρ και Μήτρογλου σε μερικές πολύ καλές περιπτώσεις στο 2ο ημίχρονο, οι οποίες μάλιστα προήλθαν από συνδιασμένο παιχνίδι. Να ξεχωρίσουμε την παρουσία του Μπελούτσι καθώς και την ενέργεια του Λέτο στο γκολ-μια από τις λίγες μέχρι τώρα θεαματικές, αλλά και αποτελεσματικές ταυτόχρονα ενέργειες του φαντεζίστα απ' την Αργεντινή. Να ξεχωρίσουμε και το -πάντα μεστό- παιχνίδι του Τζόλε από τη στιγμή που μπήκε στον αγωνιστικό χώρο.
Με το αποτέλεσμα αυτό ο Ολυμπιακός βρέθηκε -ήδη- σε έξι βαθμων απόσταση από τον κοντινότερο στην βαθμολογία αντίπαλό του.

Υ.Γ.: Η χθεσινή αγωνιστική έγινε μέσα σε συνθήκες που καθιστούσαν το ποδόσφαιρο δευτερεύουσας σημασίας δραστηριότητα. Το τουλάχιστον τραγικό συμβάν της δολοφονίας ενός εφήβου από έναν ασυνείδητο αστυνομικό υπάλληλο και τα γεγονότα που ακολούθησαν σκίασαν - λογικά και προφανώς- την αθλητική επικαιρότητα. Σε πολλά γήπεδα της χώρας (εντονότατα δε στο "Καραϊσκάκη" που αποτελούσε πάντα περιοχή κοινωνικών ζυμώσεων) σχολιάστηκαν τα γεγονότα -με πανώ, συνθήματα κ.λ.π.- δείχνοντας ότι ο χώρος του ποδοσφαίρου δεν είναι έξω από την κοινωνική πραγματικότητα.

1η Μηνιαία Συνάθροιση

2008-12-04T12:46:00.002+02:00

Την Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008, τ' Άη Λευτέρη ανήμερα, θα "ελευθερώσουμε" όλοι οι γαύροι της γειτονιάς μας το πάθος μας για τον Ολυμπιακό στην 1η Μηνιαία Συνάθροιση της Σελίδας μας.

Σκοπεύουμε να μαζευόμαστε κάθε μήνα, τουλάχιστον μία φορά. Να μιλάμε για τον Ολυμπιακό να διασκεδάζουμε και να οργανώνουμε τη συλλογική μας δράση.
Κάθε συνάντηση είναι ανοιχτή σε όλους τους ολυμπιακούς (και τους φίλους τους), αλλά μια επικοινωνία πριν μέσω της σελίδας μας, θα ήταν χρήσιμη.

Στην πρώτη αυτή συγκέντρωσή μας θα θέλαμε να μιλήσουμε -εκτός των άλλων- για την ιδέα να εκδοθεί η σελίδα μας και σε έντυπη μορφή καθώς και και για το ζήτημα της δημιουργίας λέσχης για τους φίλους της προσπάθειάς μας.

Χμμμ...

2008-12-04T11:17:00.003+02:00

Με μέτρια εμφάνιση η ομάδα μας έχασε στην Ουκρανία από την Μέταλιστ με 1-0. Σε ένα ματς που οι ποδοσφαιριστές μας προσπάθησαν, αλλά δεν κατάφεραν να πετύχουν ένα γκολ που -πιθανότατα- θα έκρινε και το τελικό αποτέλεσμα. Το έκαναν λίγο πριν τη λήξη οι Ουκρανοί, που είναι καλή ομαδούλα, γρήγοροι και ικανοί μπαλαδόροι.
Το κακό είναι ότι δεν δόθηκε συνέχεια στην πολύ καλή απόδοση των τελευταίων αγώνων. Το άλλο αποτέλεσμα στον όμιλό μας, Χέρτα-Γαλατά 0-1, επιτρέπει στον Θρύλο να προκριθεί ακόμη και με μια ισοπαλία στο τελευταίο παιχνίδι με την Χέρτα στο Καραϊσκάκη (εκτός συγκλονιστικής και περιέργως απρόβλεπτης νίκης της Μπενφίκα εναντίον της Μέταλιστ με οκτώ (8)!!! γκολ διαφορά).
Την Κυριακή υπάρχει ο Λεβαδειακός, αγώνας φαινομενικά εύκολος, αλλά μόνο φαινομενικά καθώς ο Ολυμπιακός θα παραταχθεί με πολλούς παίκτες μείον. Σίγουρα και όσοι απέμειναν μπορούν να τα καταφέρουν, αλλά το ζητούμενο είναι να επιστρέψουμε στις "κυριαρχικές" εμφανίσεις. Ίδωμεν...

Απόψε...

2008-12-03T10:46:00.008+02:00

...στο Χάρκιβ της Ουκρανίας η ομάδα δίνει ένα από τα καθοριστικότερα παιχνίδια της σεζόν. Όχι μόνο γιατί ενδεχόμενη νίκη θα εξασφαλίσει με βεβαιότητα σχεδόν την πρόκριση στην επόμενη φάση, αλλά και γιατί θέλουμε να δούμε να συνεχίζονται οι εξαιρετικές εμφανίσεις των τελευταίων αγώνων. Περισσότερο λοιπόν και απ' το βαθμολογικό ενδιαφέρον, απόψε έχει σημασία η καλή εμφάνιση που θα δείξει ότι ο φετινός Ολυμπιακός έχει διάρκεια στην καλή απόδοση.

Το ζήτημα με τους ευρωπαϊκούς αγώνες του Ολυμπιακού είναι σύνθετο. Εντελώς παραδόξως υφέρπει η φήμη πως ο Θρύλος δεν πάει καλά στην Ευρώπη. Παρ' ότι κατά καιρούς έχουμε φτάσει ως τους "8" και τους "16" του Τσάμπιονς Λιγκ, παλαιότερα δε στους "8" του Κυπελλούχων και πιο πρόσφατα στους "16" του ΟΥΕΦΑ, παρ' ότι ο Ολυμπιακός έχει πετύχει τις δύο μεγαλύτερες νίκες ελληνικής ομάδας στο Τσάμπιονς Λιγκ (5-0 με Μοζίρ και 6-2 με Λεβερκούζεν), παρ' ότι συνολικά έχει πετύχει θριάμβους όπως η πρόκριση επί των Σέλτικ και Κάλιαρι στην δεκαετία του '70 ή ο αποκλεισμός του Άγιαξ στα χρόνια του '80, παρ' ότι έχει αποκλειστεί δύο φορές από την επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ με βαθμολογική συγκομιδή δέκα (10!) βαθμών - μια χρονιά μάλιστα αγωνιζόμενος εναντίον της φιναλίστ του προηγούμενου τελικού και της νικήτριας του επόμενου, παρ' ότι έχει στο ενεργητικό του νίκες και εντυπωσιακά παιχνίδια όπως το 1-3 με την Βέρντερ στην Γερμανία, το 3-0 με τη Γαλατά Σεράι στη Ριζούπολη, το 1-2 με τη Λάτσιο στη Ρώμη, το 1-2 με την Γιουβέντους στο Παλέρμο, το παλαιότερο 1-2 με τη Διναμό στη Μόσχα,το αλησμόνητο 3-0 επί της Άντερλεχτ στην Πάτρα,το πρόσφατο 5-0 επί της Μπενφίκα, παρ' ότι τέλος έχει την μεγαλύτερη κατ' απόλυτο τρόπο νίκη ελληνικής ομάδας σε διεθνές παιχνίδι, εκείνη εναντίον της Σάντος (σε μια εποχή που τέτοιοι αγώνες είχαν σημαίνουσα αξία).
Επιτυχίες όλες αυτές που εκμηδενίζονται από μια -πολύ μελετημένη είναι η αλήθεια- επικοινωνικαή πολιτική τον αντιπάλων μας που θέλει να παρουσιάσει τον Ολυμπιακό ανυπόληπτο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, για να κρύψει την ουσιαστική δική τους αγωνιστική ανυπαρξία.

Από σήμερα λοιπόν θα ξεκινήσουμε ένα αφιέρωμα για τους παλαιότερους ευρωπαϊκούς αγώνες του Θρύλου. Σκόρπια και χωρίς χρονολογική σειρά θα θυμηθούμε μερικά από τα όμορφα ευρωπαϊκά μας βράδια.

Αρχίζουμε με έναν φόρο τιμής στον μεγάλο-και αγαπημένο- ΜΑΓΟ που πέρασε απ' το λιμάνι και θα είναι για πάντα εκεί.
Κυρίες και Κύριοι, Ολυμπιακός-Γαλατά 3-0
με κερασάκι στην τούρτα το τρίτο γκολ από τον Ζιοβάννι Σίλβα ντε Ολιβέιρα :
http://www.youtube.com/watch?v=mSd-hEs-KHE

"Νά 'χα χίλια μάτια..."

2008-12-01T10:07:00.003+02:00

...να βλέπω αυτόν τον Ολυμπιακό.

Πλήρης σε όλες τις γραμμές, με εξαιρετικό ποδόσφαιρο, δημιουργικό και διαρκώς πιεστικό για τον αντίπαλο, με ανάπτυξη από τον άξονα και τις πτέρυγες, με ποδοσφαιριστές μεγάλων τεχνικών δυνατοτήτων και σπουδαίας τακτικής αντίληψης.

Βεβαίως φαίνεται πια η δουλειά του Βαλβέρδε και είναι καλή δουλειά. Χθες στον 4-1 εναντίον του Πανιωνίου στο Γήπεδο Καραϊσκάκη είδαμε μια από τις ομορφότερες παραστάσεις των τελευταίων ετών. Ο επόμενος αγώνας είναι με την Μέταλιστ στην Ουκρανία. Τον Ολυμπιακό που παίζει έτσι δεν μπορεί να τον σταματήσει ούτε η ουκρανική ομάδα, ούτε το κρύο, ούτε η ζέστη, ούτε κανένα άλλο καιρικό φαινόμενο. Άλλωστε σφοδρότερο καιρικό φαινόμενο για τους αντιπάλους τους από τον Θρύλο δεν υπάρχει.

Καλό μήνα να έχουμε!!!

Υ.Γ.:Χθες ήρθε στο γήπεδό μας ο Τάκης Λεμονής ως προπονητής του Πανιωνίου. Αποθεώθηκε από τους οπαδούς μας και το αξίζει.

Ένας μεγάλος αγώνας...

2008-11-28T02:18:00.004+02:00

...και μια πολύ όμορφη εμφάνιση. Επιθετικό ποδόσφαιρο και εξαιρετική λειτουργία όλων των γραμμών, στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Ιστορική νίκη με το "υπερμεγέθες" 5-1 απέναντι σε μια από τις σημαντικότερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις της Ευρώπης, την Μπενφίκα.

Δεν θα ξεχωρίσουμε κανέναν από τους ποδοσφαιριστές της ομάδας για να μην αδικήσουμε τους υπόλοιπους, αλλά θα συγχαρούμε ξεχωριστά τον προπονητή, Ερνέστο Βαλβέρδε για το ποιοτικό ποδόσφαιρο που είδαμε.

Αν και -όπως πάντα- το άλλο αποτέλεσμα του ομίλου δεν συμφέρει τον Ολυμπιακό μας, πιστέυουμε πως με τέτοιο ποδόσφαιρο δεν θα έχει πρόβλημα στην διεκδίκηση της πρόκρισης, αλλά και σε μια ακόμα πιο μακριά πορεία.

Προς το παρόν ας χαρούμε τη σημερινή εμφάνιση!!!

Θρύλος, "πέραν των ορίων"...

2008-11-20T13:41:00.000+02:00

Το Μεταξουργείο, ο Αγ. Παύλος, ο Σταθμός Λαρίσης και η ευρύτερη περιοχή της Πλατείας Βάθη αποτέλεσαν ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του '50 - αλλά εντονότερα από τα μισά της δεκαετίας του '60 - γειτονιές υποδοχής της εσωτερικής μετανάστευσης που είχε αρχίσει έντονη στην Ελλάδα με το τέλος του Εμφυλίου. Η γειτνίαση με τους δύο σιδηροδρομικούς σταθμούς της πρωτεύουσας (Λαρίσης και Πελοποννήσου) καθώς και με την Πλατεία Ομονοίας έκαναν την περιοχή κέντρο αναφοράς για τους επαρχιώτες που έφταναν στην Αθήνα, συνήθως σιδηροδρομικώς και έψαχναν δουλειά στους πέριξ της Ομονοίας δρόμους.

Μερικές δεκαετίες αργότερα το ίδιο έργο θα παιχτεί ξανά, αλλά αυτή τη φορά πρωταγωνιστές δεν θα είναι όσοι άφηναν τα χωριά τους σε αναζήτηση επιβίωσης στην πόλη, αλλά οι οικονομικοί μετανάστες από τις γειτονικές βαλκανικές χώρες, από τις υπόλοιπες της Ανατολικής Ευρώπης ή και από την Κεντρική Ασία, την Κίνα και την Αφρική. Πολλές οι ομοιότητες και αρκετές οι διαφορές. Μια από αυτές ότι ο μετανάστης από την Θεσσαλία ή την Ήπειρο, τη Θράκη και την Πελοπόννησο έφτανε στο "κλεινόν άστυ" σιδηροδρομικώς, ενώ ο σημερινός "ξένος" ήρθε πολλές φορές με τα πόδια ή και κολυμπώντας ακόμα...

Αυτό που συναντούσε ο εσωτερικός μετανάστης στο Μεταξουργείο του '60 ήταν δυο κατηγορίες ανθρώπων: τους Ολυμπιακούς και τους Παναθηναϊκούς.

Μου έλεγε ένας παλιός Παναθηναϊκός της γειτονιάς:

-Τότε στον Αγ. Παύλο ήταν περισσότεροι οι Παναθηναϊκοί. Υπήρχαν και Ολυμπιακοί αλλά πιο λίγοι. Μετά που ήρθαν απ' τις επαρχίες γίναν πολλοί. Όταν κανείς μας έλεγε ότι είναι Ολυμπιακός, λέγαμε "βλάχος θα είναι..."

Αυτή ήταν η τυπική "σνομπ" αντιμετώπιση του μέσου βάζελου της εποχής προς τους νεοφερμένους. Αυτή η νοοτροπία, η "αφ' υψηλού" συμπεριφορά, το "δήθεν" και η θεοποίηση του φαίνεσθαι. Αυτός ήταν και θα είναι πάντα ο Παναθηναϊκός και γι αυτό ο Ολυμπιακός -που όπως σωστά έχει εξηγήσει ο Γιώργος Κεντρωτής στο "Αλφαβητάρι του Ολυμπιακού" προέρχεται από τον Πειραιά, είναι δηλαδή "πέραν των ορίων", δεν γνωρίζει όρια και σύνορα- θα μεγαλώνει πάντα, ενώ ο ΠΑΟ θα μένει πάντα μικρός, από κάθε άποψη...

Μια σελίδα για τον Ολυμπιακό...

2008-11-20T12:04:00.000+02:00

...ή μάλλον μια ΑΚΟΜΑ σελίδα για τον Ολυμπιακό. Που ΔΕΝ φιλοδοξεί να είναι διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη παρόμοιά της. Που ΔΕΝ θέλει να ξεχωρίσει. Που ΔΕΝ ήρθε για να "κάνει τη διαφορά".

Μια σελίδα που θέλει μόνο να μιλήσει για το Ολυμπιακό που αγαπάμε σε μια από τις πιο παλιές (και μέχρι πρόσφατα ξεχασμένες) γειτονιές της Αθήνας. Να θυμηθεί πως πηγαίναμε στην Ομόνοια για να πάρουμε τον "ηλεκτρικό" που θα μας έφερνε στο παλιό "Καραϊσκάκη". Να συσπειρώσει τους πολλούς πιστούς του Θρύλου στη γειτονιά μας, στον Άγιο Παύλο, στο Μεταξουργείο, στον Σταθμό Λαρίσης. Να ξανακούσει τις κόκκινες ιστορίες που έγιναν και να ζήσει τις νέες που έρχονται.

Μια σελίδα στην οποία δεν περισσεύει κανείς. Όλοι οι ερυθρόλευκοι οπαδοί θα έχουν λόγο εδώ, από όλους θα γράφεται και σε όλους θα αναφέρεται. Γι αυτό και η συμβολή σας είναι απαραίτητη.

Καλώς βρεθήκαμε!!!